W Nazaret

6 ¹Czej z nądka òdszed, przëszed do swòjigò rodowjitigo mjasta, a szlë z Njim Jegò ùcznjowje. ²Czej przëszed szabat, zaczął w bóżnjice naùczac. A wjele, co Gò czëło, zadzëwjoni pitelë: «Skądkaż Mù to je? Co za mądrosc Òn mô? I taczi cëda sã dzeją przez Jegò rãce. ³Czë Òn nje je ceslą, sënã Mariji, bracinã Jakùba, Józefa, Judë i Szimona? A Jegò sostrzëce czë nje są tuwò z nama?» I béł dlô njëch pògòrchą. ⁴Tej rzek jima Jezës: «Le w swòji tatczëznje, westrzód swòjigò krewjéństwa, w swòjim dodóm mòże prorok bëc tak bez ùwôżanjigo». ⁵I nje zdzejôł tam niżódnigò znakù, leno na czile pòłożëł rãce i jëch wëlékòwôł. ⁶Dzëwjił sã jejëch njedowjérzanjimù. Tej òbchôdôł òkòlni sedlëszcza i naùczôł.

Rozesłanjé apòstołów

⁷Tej zawezwôł Dwanôsce i zaczął jëch rozsélac pò dwùch i dôł jima mòc nad njechlëdnima dëchama. ⁸Przëkôzôł jima njick nje brac ze sobą, le palëcã, anji chleba, anji torbë, anji dëtków w mjészkù, «le òbùti we wjãzadła i bez dwùch sëczen». ¹⁰A dôł jim wskôzã: «Czej wéńdzeta do jaczi chëczë, to tam òstanjita jaż do òdińdzenjigò. ¹¹Żlë w jaczim môlu waji nje przëjimną i waji nje mdą chca słëchac, to czej z nądka mdzeta òdchôda, strãpcëta pjich z wajich nogów na dokôz dlô njëch». ¹²Tak ònji szlë i nawòłiwelë do nawrócenjigò. ¹³Wjele téż wënëkiwelë czartów, a chòrëch namôszcza òlëjã i ùzdrôwjelë.

Ùdba Heroda ò Jezësu

¹⁴Czuł téż ò Njim król Herod, jiże głosné bëło Jegò mjono i gôdôł: Jan Chrzcëcél wstôł z martwich i dlône mòce cëdów dzejają w Njim». ¹⁵A jinszi znôwù gôdelë: «Nen je Elijasz». Jesz jinszi gôdelë: Nen je prorok, jakno pjerwi prorocë biwelë. ¹⁶Czej Herod ò Njim czuł, przëstojëł: «To je Jan, co jem Gò dôł scic, a òn zmartwichwstôł».

Sprawa Jana Chrzcëcela

¹⁷Nen prawje Herod dôł ùchwëcëc Jana i szczedowanigò trzimôł w sôdze, dlô Herodjadë, bjałczi swòjigò brata Filëpa, co mù jã wzął so za bjałkã. ¹⁸Bò Jan wëgôdowôł Herodowji: «Nje gòdzi sã ce mjec bjałczi twòjigò brata». ¹⁹Za no Herodjada ùwzãła sã na Jana i rôd bë chca gò znjikwjëc, le że nji mògła. ²⁰A Herod bòjôł sã Jana, jiże gò mjôł za prawigò człowjeka i swjãtigò i gò strzég. Wjele razë gò czuł, tej zjimôł gò wjôldżi njeùbëtk, le radzi gò słëchôł. ²¹I nadarza sã leżnosc, że Herod mjôł roczëznã i wëprawjëł czestã dlô swòjëch dwòrzôków, wòjarszczëch wódców i znamjenjitëch w Galileje. ²²Czej córka Herodjadë weszła i teńcowa, wjidza sã Herodowji i czestnjikóm. Tak król rzek do dzéwczëca: «Proszë mjã, ò co chcesz, a dóm ce». ²³Nawetk jeji przësig: «Dóm ce, ò co le mdzesz prosa, chòc ò pół mòjigò królestwa». ²⁴Òna tej wëszła i spita sã swòji matczi: «Czegòże móm żãdac?» A òna jeji pòdszepta: «Głowã Jana Chrzcëcela». ²⁵Tak zarë weszła spjészno do króla z raszczbą: Chcã, żebë jes mje zarë dôł na tacë głowã Jana Chrzcëcela. ²⁶Tej król sã baro zasãpjëł, ale że przësig i dlô czestnjików nje chcôł jeji zmanjëc, ²⁷zarë pòsłôł òprôwcã i kôzôł przënjesc jegò głowã. Nen szed gò scic w sôdze ²⁸i przënjós jegò głowã na tacë i dôł jã dzéwczëcu, a dzéwczã jã dało matce. ²⁹Czej ò tim sã doczëlë jegò ùcznjowje, przëszlë i wzãlë jegò celszcze i gò pòchòwelë w grobjiszczu.

Pò pjerszi misjë apòstołów

³⁰Tej apòstołowie zeszlë sã nazôd ù Jezësa, òpòwjedzelë Mù wszëtkò, co zdzejelë i co naùczëlë. ³¹Tak rzek do njëch: «Pòjta wa sami òsóbno na pùstã i përznã òdpòcznjita». Tak bò wjele przëchôdało i ùchôdało, że nje bëło nawetk czasu na jedzenjé. ³²Tej òdpłënãlë czôłnã w ùstronã na pùstã. ³³Le jëch wjidzelë jak òdpłiwelë. Wjele to pòstrzegło i pjeszką tam wôrpelë ze wszëtczëch mjastów i nawetk jëch ùrëchlëlë.

Pjerszé rozwjelenié chleba

³⁴Czej Jezës wësôd i ùzdrzôł gromjistą rzmã lëdztwa, ùżôlëł sã nad njima, jiże bëlë jak òwce, co nji mają pasterza, i zaczął jëch naùczac. ³⁵A czej bëło pòzdze, pòdeszlë do Nje Jegò ùcznjowie i rzeklë: «To tuwò je pùsto i pòzdze. ³⁶Rozpùscë jëch, njech jidą do wsów i sedlëszczów w òkòlu i so kùpją co do jedzenjigò». ³⁷Na to jim òdrzek: «Wa dôjta jim jesc». Ònji Mù rzeklë: «Mómë tej jic i za dwasta denarów nakùpjic chleba, żebë jima dac jesc?» ³⁸Tak jëch sã spitôł: «A kùleż wa môta chleba? Bjôjta a òbôczëta». Czej sã dokònelë, rzeklë: «Pjińc i dwje rëbë». ³⁹Tak rozkôzôł jim wszëtczim sã rozsadnąc gromadama na zeloni trôwje. ⁴⁰I rozsedlë sã grëpama pò sto i pò pjińcdzesąt. ⁴¹Tej wzął no pjińc chlebów i dwje rëbë, wezdrzôł w njebò, zmówjëł bògòsławjéństwò, pòłómôł chlebë i dôwôł ùcznjóm swòjim, żebë je kłedlë przed njima. Pòdzelëł téż rëbë na wszëtczëch. ⁴²Wszëtcë jedlë i sã najedlë. ⁴³A jesz zebrelë dwanôsce kòszów zbjérzków i kąsk òd rëbów. ⁴⁴A bëło nëch, co jedlë chléb, pjińc tësãców chłopa.

Jezës jidze pò mòrzëcim

⁴⁵Zarë pò tim przëpòspjôł swòjëch ùcznjów na czôłn, bë Gò ùrëchlëlë na procemni strąd do Betsajdë, a Òn timczasã òdprawji lud. ⁴⁶Czej jëch òdprawjëł, szed sã mòdlëc na górã. ⁴⁷Bëło ju cemno, czôłn na westrzódkù mòrzëca, a Òn sóm na strądze. ⁴⁸Wjidzôł, jak czążkò robjilë rémama, jiże mjelë procemné wjetrzëszcze, tej kòle czwjôrti stróżë w nocë przëszed pò mòrzëcim letczim krokã do njëch i chcôł jëch mjinąc. ⁴⁹Czej ònji Gò ùzdrzelë, jak jidze pò mòrzëcim, ùznelë, że to je ùkôzka i zaczãlë wrzeszczëc. ⁵⁰Bò wszëtcë Gò wjidzelë i sã wërzaslë. Tak chùtkò przerzek do njëch i zawòłôł: „Kò dowjerzôjta, to Jô jem, nje trëchlejta». ⁵¹Tej weszed do njëch na czôłn, a wjetrzëszcze sã ùcëszëło. Ònji tim wjici bëlë tim rozprzënjosłi, ⁵²jiże nje rozmjelë znakù z chlebama, bò jëch serce bëło zgrãdzałé.

Ùzdrowjenjé w Genezaret

⁵³Czej przedërchelë i dostelë sã na procemni strąd, wësedlë w Genezaret. ⁵⁴Ledwje zlezlë z czôłna, òd razu Gò pòznelë. ⁵⁵Tak rozbjegelë sã pò całim tim òkòlu i zaczãlë Mù znôszac na nosëdłach nëch, co chòrzelë, czej leno czëlë, gdze Òn je. ⁵⁶A dokądka le przëszed do wsów, mjasteczk czë sedlëców, kłedlë chòrëch na placach i Gò ùprôszelë, żebë chòc le troczków Jegò sëknje mòglë sã tknąc. I wszëtcë, co Gò sã dotklë, bëlë ùzdrowjoni.

Spjérka ò zwëczi

7 ¹Zeszlë sã do Nje farëzeùsze i czile ùczałëch w Pjismje, co przëszlë z Jerozolimë. ²I westrzeglë sã, że njejedni z Jegò ùcznjów, brelë njechlëdnima, to je nje ùmëtima rãkama chléb do jedzenjigò. ³A farëzeùsze i wszëtcë Żëdzë sã trzimją zwëkù starszëch i nje jedzą, njim so z rozwjartima pjiscama rãków nje ùmëją. ⁴Jak przińdą z rënkù, téż nje jedzą, zanjim sã nje òbmëją. Wjele téż jinëch przejãtëch mają zwëków, jaczëch strzegą, jak òbmiwanjé kùmków, karbeńców i kòprowëch mjisków. ⁵Tak tej Gò sã spitelë farëzeùsze i ùczałi w Pjismje: «Czemùże Twòji ùcznjowie nje trzimają sã zwëkù starszëch i nje ùmëtima rãkama jôdają chléb?» ⁶Na to jima rzek «Bëlno rzek ò waji chëbnjikach, prorok Izajasz, jak je napjisané:

Nen lud dôwô Mje tczã leno lëpama,

a swòjim sercã je dalek òd Mje.

⁷Le tczã Mje próżen dôwô,

Jiże ùczi przëkôzów przez lëdzi danëch (Iz 29,13).

⁸Òpùszcza jesta przëkôzë Bòszczi, a sã trzimôta lëdzczigò zwëkù». ⁹«I rzek jima: Wa rozmjejeta domëslno òbińc Bòszczi przëkôzë dlô zachòwanjigò waji zwëkù. ¹⁰Kò Mòjżesz tak rzek: Tczë swòjigò òjca i swòjã matkã, a chto bë złorzékôł òjcowji abò matce, je wjinjen ùmrzenjigò. ¹¹A wa gôdôta: „Żlë człowjek rzecze òjcowji abò matce „korban”, to je, co bë jem mjôł ce dac na wspòmóżkã jakò ce sã słëchô òd mje, złożił jem na òfjôrkã Bògù, ¹²to mù ju nje kôżeta njick dobrigò zrobjic dlô òjca jak i dlô matczi. ¹³To tim òbchôdôta Bòszczi przëkôz dlô wajëch zwëków, jaczi jesta so ùwjidza i tak wjele jinszëch zwëków rówjenjik tim strzeżeta”.

Prôwdzëwô njechlëdnota

¹⁴Tej zôs zwòłòł lëdztwò do Se i rzek: «Słëchôjta Mjã wszëtcë, żebë jesta Mjã rozmja: ¹⁵Njick, co z bùtna jidze do bënë człowjeka, nji mòże gò splachcëc, le co z człowjeka serca wińdze, to gò mòże splachcëc». /¹⁶/.

¹⁷Czej òdszed òd lëdztwa i weszed do chëczë, spitelë Gò ùcznjowie ò nã pòdobnjã. ¹⁸Tak rzek jima: «To i wa tak mało pòjãtni jesta? Czë nje rozmjejeta, że wszëtkò co z bùtna wéńdze do człowjeka, nji mòże gò splachcëc, ¹⁹jiże nje wéńdze do jegò serca, le jidze do żôłądka, a znądk jidze na bùten». Tak dôł do rozmjenjô, że wszednô strawa je chlëdnô. ²⁰I gôdôł dali: «Co z człowjeka pòchôdò, to gò plachci. ²¹Z bëne człowjeka z jegò serca pòchòdzą złé mëslë, kãtrzëtwa, złodzéjstwa, mòrdarztwa, ²²cëzëłożnotë, chartnota, przekrãtnota, chëba, njesromòta, zôzdroscë, przeklinanjé, bùcha, głëpòta. ²³Wszedno no złé z człowieka jidze i to gò robji njechlëdnim».

DZEJANJÉ ZA GALILEJĄ

Kananejskô bjałka

²⁴Czej znądk òdszed, rëszëł w òkòla Tiru i Sidonu. Weszed do jedni chałpë i nje chcôł, żebë to chto wjedzôł, le i tak to sã nje dało zatacëc. ²⁵Wnetk ò Njim ùczëła bjałka, co jeji córka bëła òsamãtanô przez njechlëdnigò dëcha, przëszła i Mù padła do nóg. ²⁶A ta bjałka bëła greczónką, rodã z Sirofenjicji i ùprôsza Gò, żebë z jeji córczi wënëkôł czarta. ²⁷Òn jeji òdrzek: «Dożdżë przódë ([dôj]) sã najesc dzecóm, jiże nje przënôlégô sã brac chléb dzecóm, a cëskac psznjãtóm». ²⁸Òna Mù òdrzekła: «Jo, Panje, le psznjãta sã téż pòd stołã żëwją krëszënama dzeców». ²⁹Tej jeji rzek: «Na taczi słowò, bjôj, czart je ju ùszłi zez twòji córczi». ³⁰Czej przëszła dodóm, nalazła córkã, jak leża w leżë, a czart bëł ùstąpjoni.

Ùzdrowjenjé njemòwigò

³¹Tak òdszed z òkòlów Tiru i przez Sidon przeszed strzódkã krôjnë Dekapòlu nad mòrzëce Galilejszczi. ³²I przëprowadzelë do Nje głëchònjemòwigò i prosëlë Gò, żebë na nje pòłożëł rãkã. ³³Òn wzął gò na stronã òd lëdztwa, włożëł swòje pôlce w jegò ùszë a slëną dotk jegò jãzëka, ³⁴wezdrzôł w njebò, westch i rzek do nje: «Effetha,» to je: Otemknjë sã. ³⁵I w ti chwjilë ùprawjiłë sã jegò ùszë i rozrzeszëłë wjązczi jegò jãzëka, tak że słëszno móg gôdac. ³⁶I przëkôzôł jima, żebë njikòmù nje rozgôdowelë. Le czim wjici jima zakôzowôł, tim barżi to rozpòwjôdelë. ³⁷Barzëczkò tim rozprzënjosłi gôdelë: «Bëlno wszëtkò dzejô: głëchim słëch wrôcô a njemòwim mòwã».

Wtëré rozwjelenjé chleba

8 ¹W nëch dniach, czej zôs wjôlgô rzma lëdztwa sã zeszła i nji mjelë njick do jedzenjigò, zawòłôł ùcznjów i rzek: ²«Żôl Mje je ne lëdu, bò ju trzë dnji warają przë Mje i nji mają njick do jedzenjigò. ³Żlë jëch wëgłodnjałëch pùszczã dodóm, zmetlëją w drodze, jiże njejedni z njëch są z dôleka przëszłi». ⁴Jegò ùcznjowie Mù òdrzeklë: «Chtëż tuwò na pùsce jëch mógbë nakôrmjic chlebã?» ⁵Tak sã jëch spitôł: «Kùle wa môta chleba?» Òdrzeklë: «Sétmë». ⁶Tej kôzôł sã lëdztwù rozsadnąc na zemji i wzął sétmë chlebów, zmówjëł bògòsłôwjéństwò, pòłómôł i dôł swòjim ùcznjóm, żebë je rozdzelëlë i rozdelë lëdzóm. ⁷Mjelë téż czile rëbùlków i nad tima zmówjëł bògòsłôwjéństwò i kôzôł je rozdac. ⁸Najedlë sã do sëta, a jesz zebrelë sétmë kòszów zaòstałëch zbjérzków. ⁹A bëło jëch kòle szterzech tësãcow i jëch rozpùscëł.

Zôs raszczba znanczi

¹⁰Tej zarë wsôd ze swòjima ùcznjama na czôłn i przeprawjëł sã w òkòla Dalmanutë. ¹¹I przëszlë farëzeùsze i zaczãlë Gò zagôdowac, jiże chcelë Gò wëstawjic na próbã i raszczëlë òd Nje znanczi z njeba. ¹²Tak westch z głãbje dëszë i rzek: «Czemùże no plemjã raszczi znakù? Zajistno gôdajã wama: żódnô znanka nje mdze nemù plemjenjowji danô». ¹³Tej jëch òstawjëł sadnął na czôłn i nazôd òdpłënął na procemną stronã.

Farëzejszczi i Heroda kwas

¹⁴I zabëlë ze sobą wzic chleba, tak że le jeden chléb mjelë w czôłnje. ¹⁵A przestrzégôł jëch i rzek: «Bôczëta i strzeżëta sã kwasu tak farëzeùszów jak i Heroda». ¹⁶Zôs ònji gôdelë mjidzë sobą że zabëlë chleba. ¹⁷Czej sã ne dorozmjôł rzek jima: «O cëż sã dowòdzita, że nji môta chleba? Czej jesz nje rozmjejeta i nji mòżeta pòchwacëc, tak òspałé je waje serce? ¹⁸Môta òczë a nje wjidzita; môta ùszë a nje czëjeta? Nje bôczita kùle kòszów fùl zbjérzków jesta zebra, ¹⁹czej jem pòłómôł pjińc chlebów dlô pjińc tësãców?» Òdrzeklë: «Dwanôsce». ²⁰«A czej jem pòłómôł sétmë chlebów dlô szterzech tësãców, to kùle jesta zebra kòszów fùl zbjérzków?» Òdrzekle: «Sétmë». ²¹Tak jima rzek: « To jesz nje pòjimôta?»

Ùzdrowjenjé slépca

²²Tej przëszlë do Betsaidë. I doprowadzëlë do Nje slepigò i ùprôszelë, żebë gò sã tknął. ²³Òn wzął slepigò za rãkã, wëszed z njim za sedlëszcze i naslënjił mù òczë, włożëł na njegò rãcë i spitôł: «Czej të co wjidzisz?» ²⁴Nen, czej zaczął wjidzec, rzek: «Wjidzã lëdzi, jakbë to bëłë drzéwjãta, co sã rëchają». ²⁵Tak zôs włożëł rãce na jegò òczë, tej przezdrzôł i béł ùzdrowjoni, i wszëtkò wjidzôł akùratno. ²⁶I pòsłôł gò do se dodóm, a mù rzek: «Leno do wsë nje chòdzë».

Wjara Pjotra

²⁷Tej Jezës rëszëł i Jegò ùcznjowje do sedlëców kòle Filëpòwi Cazareje. W drodze dopitowôł sã swòjëch ùcznjów: «Za kògùż mają Mjã lëdze?» ²⁸Ònji Mù òdrzeklë: «Za Jana Chrzcëcela, jinszi za Elijasza, a jesz jinszi za jednigò z proroków». ²⁹Tak jëch sã spitôł: «A wa za kògùżte Mjã bjerzeta?» Na to òdezwôł sã Pjoter i rzek: «Të jes Mesijôsz!» ³⁰Tej jima mòckò przëkôzôł, żebë njikòmù ò Njim nje gôdelë.

Pón Jezës pjerszi rôz przepòwjôdô swòjã mãkã

³¹I zaczął jëch pòùczac: Człowjeczimù Sënowji przińdze wjele cerzpjec, mdze òdepchnjãti przez starszëznã, przédnëch swjãtnjików i ùczałëch w Pjismje; mdze zabjiti, le pò trzech dnjach zmartwichwstanje. ³²Ne słowa bëłë rzekłé czësto jawno. Tak Pjoter szed z Njim na bòk i zaczął Mù wëpòmjënac. ³³Òn sã òbezdrzôł, wezdrzôł na swòjëch ùcznjów, zwadzëł Pjotra i rzek: «Bjôj Mje précz, szatanje, jiże nje mëslisz ò Bòżi sprawje, le co lëdzczigò je».

Jidzenjé szlachã Pana Jezësa

³⁴Pò zwòłanjim lëdztwa razã ze swòjima ùcznjama, rzek do njëch: «Ż1ë chto chce jic za mną, mùszi sã zaprzéc samigò se, niech pòdjimje swój krziż i chôdô za mną. ³⁵Chto bë swòje żëcé chcôł ùchòwac, zatraci je, a chto bë swòje żëcé stracëł dlô Mje i Ewanjelje, nen je ùziszcze. ³⁶Bò cëz za zwënëga dlô człowjeka, chòc bë zwëskôł wszeden swjat, a zatracël swòjã dëszã? ³⁷Cëż człowjek mòże dac w zamjónk za swòjã dëszã? ³⁸Chto bë Mje sã wstëdzëł i mòjëch słowów przed tim przenjewjérnim i grzésznim pòkòlenjim, negò i Człowjeczi Sin mdze sã wstëdzëł, czej przińdze we wjidzałoscë swòjigò Òjca zez swjãtima anjołama».

9 ¹I dorzek jim: «Zajistno rzekã wama: njejedni, co tuwò stoją nje zaszmakają ùmrzenjigò, njim nje ùzdrzą królestwa Bòżigò, co przińdze w Mòcë».

Przemjenjenjé Pańszczi

²A pò szesc dniach, Jezës wzął ze sobą Pjotra. Jakùba i Jana i wëprowadzël jëch òsóbno na wësoką górã. Tam sã przemjenjëł przed njima. ³Jegò ruchna sã zasklnãłë taką bjeletinką bjélą, że żóden farwnjik na zemji bë tak nje wëbjelëł. ⁴I dôł sã jim wjidzec Elijasz i Mòjżesz. jak rozprôwjelë z Jezësã. ⁵Tak Pjoter sã òdezwôł a rzek do Jezësa: «Rabbi, bëlno nóm tuwò je, pòstawjimë tu trzë plónë, jeden dlô Ce, jeden dlô Mòjżesza i jeden dlô Elijasza ». ⁶Nje wjedzôł, co mjôł rzec, tak, bëlë wërzasłi. ⁷W tim zjawja sã blóna i zakrëła jëch, a z blónë dôl sã czëc głos: «To je mój mjileczni Sin. Jemù mdzëta ùsłëszni». ⁸I w ti chwjilë, czej sã rozezdrzelë, njikògò ju nje wjidzelë, leno samigò Jezësa.

Ò przińdzenjim Elijasza

⁹Czej schôdelë z górë, przëkôzôł jima żebë njikòmù nje rozpòwjôdelë. co wjidzelë, jaż Sin Człowjeczi zmartwichwstanje. ¹⁰Ne przëkôzu sã trzimelë, le so docigelë, co to je „wstac z martwëch”. ¹¹Tak Gò dopitowelë i rzeklë: «Czemù ùczałi w Pjismje gôdają, że przódë mùszi przińc Elijasz?» ¹²Òn jim òdrzek: «Zajistno, przódë przińdze Elijasz i wszëtkò òdnowji. Le jak je napjisané ò Sënje Człowjeczim? Że mdze wjele mùszôł wëcerzpjec i mdze wzgôrdzoni. ¹³Le rzekã wama: Elijasz je ju przëszłi i zrobjilë z njim, co chcelë, jak ò njim je napjisané».

Ùzdrowjenjé z wjôldżi chërë

¹⁴Czej przëszlë do ùcznjów, ùzdrzelë mòc lëdztwa wkół njëch i ùczałëch w Pjismje, co chcelë jëch ùdostac. ¹⁵Czej Go ùzdrzelë. wszëstek lud brôł dziw i pòspjelë Gò przëwjitac. ¹⁶I sã jëch dopitowôł: «Ò co wama szło?» ¹⁷A jeden z 1ëdztwa Mù rzek: «Méster, przëprowadzëł jem mòjigò sëna do Ce, co w se mô njemòwigò dëcha. ¹⁸A nen, gdze leno gò dopadnje, jachòce njim, szum jidze mù z gãbë, szrëwòce zãbama i drewnjeje. Gôdôł jem z Twòjima ùcznjama, żebë gò wënëkelë, le nje delë radë ». ¹⁹Na to Òn jim rzek: «Ach njedowjérné plemjã, jakùż dlugò móm z wama bëc? Jak, długò móm waji cerzpjec? Doprowadzëta gò do Mje ». Tak przëprowadzëlë gò do Nje. ²⁰Czej gò ùzdrzôł, dëch zaczął njim òd razë jachòtac, pôd na zemjã, kùlôł sã, szed mù szum z gãbë. ²¹Tak spitôł sã jegò òjca: «jak to długò je, jak to mù ju długò je?» Nen òdrzek: «Òd knôpjiczëch lat. ²²Co rusz gò w òdżin abò w wòdã szmërgô, żebë gò ùpjitoszëc. Żlë mòżesz, wspòmòżë naji, ùżôlë sã nad nama». ²³A Jezës mù rzek: « Żlë mòżesz? Dlône, co wjerzi, wszëtkò je mòżebné». ²⁴Tej zarë zawòłôł òjc knôpa i rzek: «Wjerzã, wspòmòżë mòje njedowjérztwò». ²⁵Czej Jezës ùzdrzôł, że lëdztwò sã zbjégô, zagrozëł njechlëdnimù dëchòwji i rzek mù: «Dëchù głëchi a njemòwi, Jô kôżã ce wińdzë z nje i żebë jes wjici nje wchôdôł w nje». ²⁶Tak zawrzeszczôł mòckò wëjachòtôł gò i ùstąpjëł. Nen béł jak njeżiw i wjele gôdało: «Òn nje żëje». ²⁷Le Jezës wzął gò za rãkã, pòdnjós gò i òn wstôł. ²⁸A czej Òn przëszed dodóm, Jegò ùcznjowje òpòciszką Gò sã dopitowelë: «Czemùże më gò nji mòglë wënëkac?» ²⁹Tak rzek jima: «No plemjã jinaczi nje wińdze, jak leno przez mòdlëtew».

Wtërni wspòmjink ò mãce i zmartwichwstanjim

³⁰Czej znądk wëszlë, wanożëlë przez Galilejã, le nje chcôł, żebë chto wjedzôł. ³¹I jął pòùczëwac swòjëch ùcznjów i jima gôdôł: «Sin Człowjeczi mdze wëdani w rãce lëdzi, co Gò zabjiją, le zabjiti pò trzech dnjach zmartwichwstanje». ³²Ònji jednak nje rozmjelë negò słowa, a nje wôżëlë Gò sã pëtac.

Spjérka, chto je nôpjerszi

³³Tak doszlë do Kafarnaùm. Czej béł doma, spitôł jëch: „Ò czim jesta w drodze rozprôwja?” ³⁴Le ònji damjilë, jiże w drodze mjelë spjérkã ze sobą, chto z njëch je nôpjerszi. ³⁵Tak ùsôd, przëzwôł Dwanôsce i rzek jima: «Żlë chto chce bëc pjerszi, njech mdze ze wszëtczëch slédnim i wszëtczim służi». ³⁶I wzął knôpjika, pòstawjëł gò we westrzódkù njich, wzął gò w remjona i jima rzek: ³⁷«Chto bë jedno z taczëch dzôtków wzął w Mòje mjono, Mje przëjimô, a chto Mje przëjimô, przëjimô nji Mje, le Negò, co Mjã pòsłôł».

W mjono Jezësa

³⁸Jan rzek do Nje: «Méster, jesmë ùzdrzelë, jaczigòs, co w Twòje mjono wënëkiwôł czartów i jesmë mù zakôzowelë, jiże nje chòdzëł z nama». ³⁹Le Jezës òdrzek: «Nje bróńta mù, bò żóden, co sprôwjô znanczi w Mòje mjono, nje mdze móg zarë ò Mje lëchò gôdac. ⁴⁰Jiże chto nje je procem nama, je z nama. ⁴¹Chto bë wama dôł kùmkã wòdë do napjicigò dlône, że jesta Christusowima, zajistno wama rzekã, nje mjinje gò zôpłata.

Pògòrcha

⁴²Żlëbë njichtos béł pògòrchą dlô jednigò z nëch môłëch, co wjerzą we Mje, nemù bë bëło lepji ùrzeszëc młińszczi kam do jegò szëje i wrzëcëc w mòrze. ⁴³Żlë twòja rãka cã wòdzi do złigò, tej jã ùtnjë, bò lepji ce wéńc do żëwòta kalécznim, jak z òbùma rãkama jic do pjekła w òdżin, co nje gasnje. /⁴⁴/ ⁴⁵ A żlë cã wòdzi twòja noga do złigò, ùtnjë ją, bò lepji dlô ce wéńc do żëwòta kalécznim, jak z òbùma nogama bëc szmërgnjãtim do pjekła. /⁴⁶/ ⁴⁷I zlë twòje òkò ce wòdzi do złigò, wëdłëbjë je, bò lepji dlô ce z jednim òkã wéńc do żëwòta, jak z òbùma bëc szmërgnjãtim do pjekła, ⁴⁸gdze jëch robôk nje ùmjërô, a òdżin nje gasnje. ⁴⁹Bò kòżden mdze òsoloni ògnjã. ⁵⁰Bëlnô je sól; le czej zwjetrzeje, czimże ją przëprawjita? Tak mjéjta sól wew se, a zgódni mdzëta ze sobą ».

Sprawë żeńbë

10 ¹Znądk czej rëszëł, szed w òkòla Judeje za Jordan, a rzmë lëdztwa zôs sã cësnąłë do Nje i jak to mjôł w zwëkù, zôs je pòùczôł. ²A pòdeszlë do Nje farëzeùsze i próbòwelë Gò pëtanjim, czë żenjali mòże sã rozéńc z bjałką. ³Òn na to jim rzek: «Cëż wama przëkôzôł Mòjżesz ?» ⁴Ònji òdpjarlë: «Mòjżesz zwòlëł napjisac lëst rozéńdzenjigò i òdprawjic». ⁵Tej Jezës jim rzek: «Dlô dërnotë wajigò serca napjisôł wama nen przëkôz. ⁶Le na zôczątkù stwòrzenjigò Bóg jëch stwòrzëł jakno chłopa i bjałkã. ⁷I dlône òstawji człowjek swòjigò òjca i rnatkã ⁸i zéńdze sã ze swòją bjałką i mdą dwòje jednimn celszczã. A tak nje są ju dwòje, le jedno celszcze. ⁹Tak co Bóg zespòlëł, njech człowjek nje rozpôrcô ». ¹⁰Doma zôs ùcznjowie ò to sã Gò spitelë. ¹¹Tej rzek jima: Chto bë swòja bjałkã òstawjëł i wzął jinszą. dopùszczô sã cëzëłożenjigò procem bjałce swòji. ¹²A czej òna bë òstawja chłopa i szła za jinszigò, cëzëłożi.

Bògòsławjenjé dzeców

¹³Przënôszelë téż do Nje dzecë, żebë je dotk. Le ùcznjowie jim zabrónjiwelë. ¹⁴Czej Jezës to ùzdrzôł, pòwstôł na njëch i rzek: «Zwòlëta dzôtkóm przińc do Mje, a jim nje wzbranjôjta, jiże taczëch je królestwò Bòżé. ¹⁵Zajistno wama rzekã: Kòżden, co nje przëjimnje królestwa Bòżigò jak, dzeckò, nje wéńdze do nje ». ¹⁶I brôł je w remjona, bògòsławjëł je i kłôd na nje rãcë.

Mòżni młodziszk

¹⁷Czej sã zabjérôł w drogã, pòdbjeg njichtos, pôd Mù do kòlón i Gò prosëł: «Méster dobri, cëż móm robjic, żebë jem ùzëskôł królestwò Bòżé?» ¹⁸Jezës mù rzek: «Czemùże Mjã zwjesz dobri? Njicht nje je dobri, leno jeden Bóg. ¹⁹Znajesz przëkôzanja: Nje zabjijôj, nje cëzëłożë, nje kradzë, nje swjôdczë falszëwò, nje stożë, tczë twòjigò òjca i matkã. ²⁰Nen Mù rzek: «Ne wszëtczigò jem strzég òd mòjëch knôpjiczëch lat ». ²¹Tej Jezës na nje lubòtno wezdrzôł i rzek: «Jednigò ce feluje. Bjôj, przedôj wszëternôskò, co môsz i rozdôj żôrotnim, a mdzesz mjôł skôrb w niebje, tej przińdzë i pòj za mną». ²²Na no słowò sã zasãpjëł i òdszed smãtni, jiże mjôł wjele dobra.

Njebezpjecznosc bògactwa

²³Tak Jezës sã rozezdrzôł wkół i rzek do swòjëch ùcznjów: «Jakùż drãgò je mòżnim wéńc do Bòżigò królestwa». ²⁴Ùcznjowje rozprzënjosłi bëlë Jegò słowama. A Jezës zôs sã òdezwôł i rzek: «Sinkòwje, jakùż drãgò je wéńc do Bóżigò królestwa. ²⁵Lżi je kamélë przéńc przez jidżelné ùchò, njigle mòżnimù wéńc do królestwa Bòżigò». ²⁶A ònji tim wjici sã dzëwòwelë i gôdelë mjidzë sobą: «Tej chtëż mòże bëc zbawjoni?» ²⁷Jezës na njëch wezdrzôł i rzek: «Ù lëdzi to je njemòżebné, le nji ù Bòga; jiże ù Bòga je wszëtkò mòżebné».

Zôpłata za żôrotnosc

²⁸Tak zaczął Pjoter z Njim rozprôwjac: «Hôwò wszëtkò jesmë òstawjelë i jesmë za Tobą jidzoné». ²⁹Jezës òdrzek: «Zajistno, rzeczã wama: njikògò nji ma co, czej bë dlô Mje i Ewanjelje òstawjëł chëcze, czë bratów, czë sostrë, czë matkã, czë òjca, czë dzecë, czë rolã, ³⁰żebë nji mjôł jesz za ne tuwò czasu dostac setno tëli chëczów, bratów, sostrów, matków, dzeców i pòla, le westrzód procemnotów, a w przińdnim wjekù żëcô wjecznjigò. ³¹Le wjele przédnëch mdze slédnima, a slédnëch przédnima».

Do trzeca wzmjónk ò mãce i zmartwichwstanjim

³²A czej bëlë w drodze i dochôdelë do Jeruzalem, Jezës wëszed wprzódk przed njëch tak, że sã dzëwjilë, a ti, co szlë za Njim, bëlë zalãkłi. Czej zôs nëch Dwanôsce mjôł razã, zaczął jim òpòwjôdac, co na Nje mjało przińc: ³³«Hôwò, jidzemë do Jeruzalem, gdze Sin Człowjeczi mdze wëdani przédnjészim swjãtnjikóm i ùczałim w Pjismje, co Gò skôżą na ùmercé i wëdadzą pògónóm, ³⁴tej mdą sã z Nje wërąpjac, òplwają Gò, ùbjiczëją i zabjiją, a pò trzech dnjach zmartwichwstanje».

Żëczba Zebedeùszowëch sënów

³⁵I pòdeszlë do Nje Zebedeùszowi sënowje, Jakùb i Jan, i rzeklë do Nje: «Méster, chcemë, żebë jes nóm to sprawjëł, ò co Ce chcemë prosëc». ³⁶Òn jim rzek: «Cëż chceta, żebë jem dlô waji zrobjëł?» ³⁷Tej Mù rzeklë: «Dôj nama, żebë jesmë jeden z prawa a drëdżi z lewa Ce mòglë sedzec w Twòji chwale». ³⁸Tak Jezës jima òdrzek: -Wa nje wjéta, ò co wa prosita. Czë czelëch, co Jô mdã pjił, wa mòżeta wëpjic? Czë bëc òchrzconi chrztã, co Jô mdã òchrzconi?» ³⁹A ònji Mù rzeklë: «Mòżemë». Tej Jezës jim rzek: «Czelëch, co Jô mdã pjił, wa wëpjijeta, chrztã, jaczim mdã òchrzconi, téż mdzeta òchrzconi, ⁴⁰le sedzec pò Mòji prawi stronje czë lewi nje je w Mòji mòcë, le je dostną ti, jaczim są przezdrzani».

Pjerszéństwò je służenjim

⁴¹Czej to ùczëło nëch Dzesinc, mjelë są na Jakùba i Jana. ⁴²Tej Jezës zawòłôł jëch i jim rzek: «Wa wjéta, że ti, co sã mają za dzerżców nôrodów, mòckò jëch trzimają i jakno jëch wódce, dają jim czëc swòje panoszenjé. ⁴³Le tak nje mdze westrzód waji: chto bë chcôł bëc wjikszi westrzód waji, njech mdze wajim słëgą, ⁴⁴a chto bë pjerszim chcôł bëc, njech mdze dlô wszëtczëch jak pòjmeńc. ⁴⁵Bò Sin Człowjeczi nje przëszed na to, żebë Mù służëlë, le żebë Òn służëł i dôł swòje żëcé za zbawjenjé wjele».

Slepi z Jerëcha

⁴⁶Tak przëwanożëlë do Jerëcha. A czej z Jerëcha rëszëł dali ze swòjima ùcznjama i ze rzmą lëdztwa, sedzôł tam kòle drodżi slépc, Bartimeùsz, sin Timeùsza i kôrmanjił. ⁴⁷Czej sã doczuł, że to je Jezës z Nazaretu, zaczął wòłac: «Jezë, Dôwjida Sënje, ùżôlë sã nade mną». ⁴⁸Wjele gò ganjëło, żebë béł cëchò, le nen tim wjici wòłôł: «Sënje Dôwjida, ùżôlë sã nade mną». ⁴⁹Tak Jezës przëstanął i rzek: «Przëzwjëjta gò». Tej przëzwelë slépca i mù rzeklë: «Mdzë spòkójni, wstanjë, Òn ce wòłô». ⁵⁰Tak cësnął swój płôszcz, pòdskòk i doprzëszed do Jezësa. ⁵¹A Jezës sã òdezwôł do nje i rzek: «Cëż żądôsz, żebë jem ce pòmóg?» Slepi Mù rzek: «Rabbuni, żebë jem przezdrzôł». ⁵²Rzek mù Jezës: «Bjôj, twòja wjara cã ùzdrowja». I w ti chwjilë przezdrzôł i szed za Njim drogą.

W JERUZALEM