W JERUZALEM

Wjidzałé wjachanjé do Jeruzalem

11 ¹Czej doszlë do Jeruzalem, do Betfage i Betanji na Òléwni Górze, pòsłôł dwùch ze swòjëch ùcznjów ²i rzek jima: «Bjôjta do sedlëca, co je procem naji i zarë jak le wéńdzeta do nje, nalézeta ùrzeszoné òslã, na jaczim jesz njiżóden człowjek nje sedzôł. Òdrzeszëta je i przëprowadzta. ³A czejbë sã waji chto spitôł: cëż wa robjita? Rzeczëta: Pón je brëkùje, le zarë je hôwò òdesle nazôd». ⁴Tej szlë i napòtkelë òslã ùrzeszoné do dwjérzi bùten bliskò drodżi i je òdrzeszëlë. ⁵A jedni z nëch, co tam stojelë, rzeklë jim: «Cëż chceta, że òdrzesziwôta òslã?» ⁶A ònji rzeklë, jak jim przëkôzôł Jezës i delë jima. ⁷Tak zaprowadzëlë òslã do Jezësa, włożëlë na nje swòje płôszcze i na nje ùsôd. ⁸A wjele scelëło swòje płôszcze na drodze, a jinszi wjetewczi ùrwané na pòlach. ⁹A ti, co szlë przódë i slôdë za Njim, wòłele: «Hosanna! Bògòsławjoni, co jidze w mjono Pańszczi! ¹⁰Bògòsławjoné królestwò najigò òjca Dôwjida, co nadchôdô! Hosanna na wëżawach». ¹¹I weszed w Jeruzalem do swjãtnjicë. Pò òbezdrzenjim wszëtczigò, jiże sã mjało ju do wjeczora, wëszed z Dwanôstóma do Betanji.

Ò fjigòwim drzéwjãcu

¹²Drëdżigò dnja, czej wëszlë z Betanji, béł głodni. ¹³Czej z dôlë ùzdrzôł fjigòwé drzéwjã w lëstach, pòspjôł sã przëzdrzec, czë na njim co je, le czej do nje pòdszed, na njim njick nje nalôz òkòma lëstów, bò jesz nje béł czas brzadowanjigò fjidżi. ¹⁴Tak sã òdezwôł i rzek: «Njech z ce ju wjici njigdë njicht nje mdze jôd brzadu». To ùczëlë Jegò ùcznjowje.

Wënëkanjé szachlarzów ze swjãtnjicë

¹⁵I przëszlë do Jeruzalem. Czej weszlë do swjãtnjicë, zaczął wënëkówac nëch, co przedôwelë i kùpjiwelë w swjãtnjicë, pòprzewrócëł stoliczi mjénjôczóm dëtków i gnjôzda nëch, co przedôwelë gôłąbczi ¹⁶i nje dôł, żebë chto przenôszôł tôkle przez swjãtnjicã. ¹⁷I jëch pòùczôł: «Czë nje je napjisané: Mòja chëcz je chëczą mòdlenjô dlô vszëtczëch nôrodów, a wa z nji robjita jómã rabùsznjików». ¹⁸Czej no dostelë do czecigo przédni swjãtnjicë i ùczałi w Pjismje szukelë leżnoscë, jakbë Gò znjikwjëc. Le zjimôł jëch strach przed Njim, bò wszëtek lud béł fùl dzëwù dlô Jegò ùczbë./¹⁹/

Mòc mòdlëtwë

²⁰Czej reno zôs szlë, ùzdrzelë fjigòwé drzéwjã ùschłé òd kòrzënja. ²¹Tej Pjoter przëbôczëł so i rzek do Nje: «Rabbi, wzerôj le fjiga, jaką jes przeklnął, je ùschłô». ²²Na to Jezës jima rzek: „Dowjerzëta Bògù! ²³Zajistno rzeczã wama: chto bë rzek ti górze: „Przesënjë sã i zesënjë w mòrzëce”, a nje strëchli w swòjim sercu, le ùwjerzi, że to sã stanje, co gôdô, tej mù to sã stanje. ²⁴Dlône rzeczã wama: wszëtkò, ò co w mòdlëtwje leno ùprôszôta, wjerzëta, że dostnjeta, że to wama mdze dané. ²⁵A czej sã bjerzeta za mòdlëtew, przebôczëta, żlë co môta procem kòmù, żebë i waji Òjc, co je w njebje, przebôczëł wama waji wjinë».

Christusa mòc

/²⁶/ ²⁷I zôs przëszlë do Jeruzalem. A czej chòdzëł w swjãtnjicë, pòdeszlë do Nje przédnjészi swjãtnjicë, ùczałi w Pjismje i starszëzna. ²⁸I Gò sã spitelë: «Jakąże mòcą no sprôwjôsz? Abò chtëż Ce dôł nã mòc, że no dzejôsz?» ²⁹A Jëzes jim òdpjar: «Spitajã sã waji le ò jedno słowò, a żlë Mje na nje òdrzeczeta, tej i Jô wama òdrzekã, jaką mòcą no dzejóm. ³⁰Tak rzeczëta Mje czë Janów chrzest béł z njeba, czë pòchòdzi òd lëdzi». ³¹Tak sã głowjilë i mjidzë sobą so gôdelë: «Żlë rzeczemë: „Z njeba”, to rzecze: „czemùże tej jesta mù nje ùwjerza?” ³²A żlë Mù rzeczemë: „Òd lëdzi”». Le lëdzi sã bòjelë, jiże wszëtcë mjelë Jana jawerno za proroka. ³³Tak tej òdpjarlë Jezësowji: «Nje wjémë». Tej Jezës jima òdpjar: «Tak tej i Jô wama nje rzeczã, jaką mòcą to dzejóm».

Pòdobnjô ò przekrãtnëch pachtôrzach

12 ¹I zaczął jim prawjic w pòdobnjach: Jeden człowjek założëł wjinnjicã, òpłocëł jã, wëkòpôł cësnjã, wëbùdowôł stróżnjã i jã dôł w harãd najãtim i dalekò wëjachôł. ²Czej przëszed czas, pòsłôł do harãdnjików służebnigò, żebë òd njëch wząc nôleżni part plónu wjinnjicë. ³Ti gò ùchwëcëlë, pòbjilë i pùscëlë z njiczim. ⁴Tej pòsłôł jinszigò słëgã; le i negò zrenjilë w głowã i wëwrzeszczelë. ⁵Tak pòsłôł jesz jednigò, co gò zabjilë i wjele jinszëch pòbjilë i pòzabjijelë. ⁶A mjôł jesz mjilecznigò sëna, jaczigò jakno slédnigò do njëch pòsłôł, i so rzek: „Kò mòjigò sëna nje rëszą». ⁷A ti pachtôrzë rzeklë do se: „To je pòsobnjik, pòjta, chcemë gò zabjic, tej spadkòwjizna przëpadnje nóm”. ⁸Tak gò ùchwëcëlë i zabjilë i wëwalëlë précz z wjinnjicë. ⁹Cëż tej zrobji Pón wjinnjicë? Przińdze, pòwëtraci harãdnjików, a wjinnjicã dô jinszim. ¹⁰Czë jesta nje czëta w Pjismje: Kam, co gò bùdôcë òdwalëlë, stôł sã wãgłowim kamã. ¹¹To sã pòdzejało przez Pana i je cëdã w najëch òczach». ¹²I chcelë Gò chwëcëc, le sã zbòjelë lëdztwa, bò dobrze wjedzelë, że procem njim rzek nã pòdobnjã. Tak Gò òstawjelë i ùszlë.

Sprawa danjinë

¹³Tej pòsłelë do Nje czile farëzeùszów i lëdzi Heroda, żebë Gò w mòwje pòchwëcëc. ¹⁴Ti, czej przëszlë, rzeklë Mù: «Méster, wjémë, że jes rzetelni, na njikògò ce nje zanôlégô i nje zdrzisz na człowjeka stón, le w prôwdze naùczôsz Bòżi prôwdë. Tak czë przënôlégô sã płacëc Cezarowji pòdatk, czë nji? Mómë płacëc, czë nji mómë płacëc?» ¹⁵Òn rozmjôł jejëch chëbã i jim òdpjar: «Cëż chceta òd Mje? Przënjestaż Mje denara do òbôczenjigò». ¹⁶Tak Mù przënjoslë. Tej jima rzek: «Kògùż to je pòstacëjô i nôpjis?» Ònji Mù òdrzeklë: «Cezara». ¹⁷Tak Jezës jim rzek: «Co je cesarszczigò, tej dôjta Cezarowji, a co Bòżigò, dôjta Bògù». I bëlë fùl dzëwù dlô Nje.

Ò Zmartwichwstanjim

¹⁸I przëszlë do Nje Sadëceùsze, co òbstôwają, że nji ma zmartwichwstanjigò, òdezwelë sã i rzeklë: ¹⁹«Méster, Mojżesz nóm napjisôł: Czej ùmrze kòmù brat, co òstawji bjałkã a nje bëło dzecka, niech jã weznje jegò brat za bjałkã i wskrzosi òtroctwò swòjimù bratowji. ²⁰Sétmë bëło bratów. Pjerszi jã wzął za bjatkã i ùmar, a nje òstawjëł òtroka. ²¹Wzął jã drëdżi, le i nen ùmar i nje òstawjëł òtroka, no samò trzeci. ²²Tak sétmë nje òstawjëło òtroctwa. Slédno pò wszëtczëch i bjałka ùmarła. ²³Tej przë zmartwjichwstanjim czej pòwstaną, kògùż z njëch mdze bjałką? Kò sétmë jã mjało za bjałkã?» ²⁴Jezës jim rzek: «Czë wa dlône błądzita, że nje pòjimôta Pjismò, anji Bòżi mòcë? ²⁵Czej zmartwichwstaną, nje mdą sã żenjilë, anji nje pùdą w żeńbã, le mdą jak anjołowje w njebje. ²⁶A żlë jidze ò ùmarłëch, że pòwstaną z martwich, to nje czëta wa w ksãdze Mòjżesza „ò krzu”, jak Bóg do nje przerzek: Jô jem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, Bóg Jakùba? ²⁷Tak Òn nje je Bògã ùmarłëch, le żëwëch. Wa jesta mòckò zbłądzałi».

Nôwjikszé przëkôzanjé

²⁸A jeden z ùczałëch w Pjismje, co czuł jak sã dowòdzëlë i spòstrzég jak jim trafno òdpjar, spitôł Gò: «Jacziż je nôpjerszé przëkôzanjé ze wszëtczëch?» ²⁹Jezës rzek: «Pjerszi je: Słëchôj Izraelu, Pón Bóg nasz je Pón jedérni. ³⁰Mdzesz mjełowôł Pana Bòga twòjigò ze wszëtczigò twòjigò serca, z wszëtczi twòji dësze, z wszëtczi twòji mëslëi wszëtczi twòji mòcë. ³¹A wtërné je no: twòjigò blëszczigò mdzesz mjełowôł jak samigò se. Wjikszëch òd nëch nji ma przëkôzanjów». ³²Tak rzek Më ùczałi: «Bëlno, Méster, prôwdã jes rzek, bò Jeden le je, a nji ma jinszigò òkòma Nje. ³³Mjełowac Gò wszednim sercã, wszedną dëszą, wszedną mëslą i wszedną mòcą a blëszczigò mjełowac jak samigò se, je wjele wjici, njigle wszedno całopôlenjé i òfjarë». ³⁴Jezës, czej wjidzôł, że mądro gôdô, rzek mù: «Jes njedalek òd njebjeszczigò królestwa». A njicht ju Gò sã nje wôżëł pëtac.

Pòchòdzenjé Christusa - Mesijôsza

³⁵Czej Jezës naùczôł w swjãtnjicë, òdezwôł sã i rzek: «Jakùż ùczałi w Pjismje gôdają, że Christus je Dôwjida sënã? ³⁶Kò Dôwjid, tchnjąti Dëchã Swjãtim, sóm gôdô: Rzek Pón do mòjigò Pana, sadnjë pò mòji prawjicë, pòkądka nje cësnã Twòjëch wrogów do Twòjëch stopów. ³⁷Dôwjid sóm Gò zwje Panã, tej jakùż mòże bëc jegò sënã?» A wjôlgô rzma lëdztwa radzi Gò słëcha.

Òstrzega przed ùczałima w Pjismje

³⁸W swòjim nôùczanjim tak gôdôł: «Mjéjta bôczenjé na ùczałëch w Pjismje. Ònji radzi chôdają w pòdługòwnjastëch sëknjach, żdają na pòzdrówczi na rënkù, w bóżnjicach ³⁹zajimają przédné ławë, na czestach pòczestné place. ⁴⁰Czestëją sã pò chëczach gdowów, za co òdprôwjają dlô òka dłudżi pôcerze. I dlô nëch tim strogszi mdze sąd».

Gdowji dëtk

⁴¹Tej ùsôd so naprocem skarbùnë i zdrzôł, jak trójba skłôda òfjôrczi do skarbùnë. Wjele mòżnëch skłôdało wjele. ⁴²Czej przëszła żôrotnô gdowa, włoża dwa fenjiżczi, to je tëli, co dëtka. ⁴³Tej przëwòłôł swòjëch ùcznjów i jima rzek: «Zajistno rzeczã wama, na żôrotnô gdowa da nôwjici ze wszëtczëch, co kłedlë do skarbùnë. ⁴⁴Jiże wszëtcë kłedlë z ne, co jima zbjégało, a òna da wszëtkò, co mja na swój wjikt».

MÒWA Ò ZBÙRZENJU JEROZOLIMË I KÙŃCU SWJATA

Ò zrëjnowanju swjãtnjicë

13 ¹Czej wëszed ze swjãtnjicë, rzek do Nje jeden z Jegò ùcznjów: «Njech le Méster sã przëzdrzi, co za kamjenje, co za bùdacëje». ²A Jezës mù rzek: «Wjidzisz ne gromjisté mùrzëszcza? A kam na kamjenju tuwò nje òstanje, co bë nje béł zwaloni». ³A czej ùsôd na Òléwni Górze, naprocem swjãtnjicë i czej bëlë sami, zagôdôł Gò Pjoter, Jakùb, Jan i Andrzej: ⁴«Rzeczëże nóm, czej to przińdze i jakô mdze znanka, czej to wszëtkò zacznje sã dzejac?»

Zôczątk ùcemjãdżi

⁵Tej Jezës jim zaczął przepòwjôdac: «Bôczëta, żebë chto waji nje zmanjëł. ⁶Wjele przińdze, co w Mòje mjono mdą gôdelë: To Jô jem, i wjele zmanją. ⁷Czej ùczëjeta ò wòjnach i pùdze pòmjón ò wòjnach, nje strachôjta sã, to mùszi przińc, le to jesz nje mdze kùńc. ⁸Nôród stanje procem nôrodowji, a królestwò procem królestwù. Placama mdze drëżenjé zemji, przińdze głód. To mdze zôczątk ùcemjãdżi.

Przezprawjé procem ùcznjóm

⁹A wa bôczëta na se. Mdą waji wëdôwa do sądów, a w bòżnjicach mdą waji bjiczowa i mdą waji mùszelë do namjestnëch i królów dlô Mje, jakno dokôz procem njim. ¹⁰Le przódë Ewanjeljô jesz mdze mùsza bëc przepòwjôdanô wszëdnim nôrodóm. ¹¹A czej mdã waji wëcigelë, żebë waji wëdac, nje przejmùwôjta sã, co mdzeta gôda, le wtórzëta, co w ti gòdzënje mdze wama dané, bò nie wa mdzeta gôda, le Dëch Swjãti. ¹²Brat wëdô brata na ùsmjercenjé, a òjc sëna, dzecë pòwstaną procem starszim i wëdadzą jejëch na ùsmjercenjé. ¹³I mdzeta w zôwjiscë ù wszëtczëch dlô Mòjigò mjona. A nen, co mdze warôł do òstatka, nen mdze zbawjoni.

Znanczi òstatka Jeruzalem

¹⁴A tak, czej ùzdrzita straszlëwôtã zrëjnowanjigò, co nastanje, tam gdze jeji nje wjinno bëc, njech nen, co no czëtô rozmjeje. No tej ti, co są w Judeje, njech ùńdą w górë, ¹⁵chto mdze na dakù, njech nje schôdô i nje wchôdô do swòji chëczë, żebë co zretac, ¹⁶a chto mdze w pòlu, njech nje jidze nazôd wzic swój płôszcz. ¹⁷A bjada w jinszim stanje i co mdą kôrmjiłë pjersą w ne dnje. ¹⁸Zajistno mòdlëta sã, żebë no sã nje pòdzejało w zëmje. ¹⁹W ne dnje mdze takô ùdrãka, jaczi nje bëło òd zôczënkù, czej Bóg stwòrzëł swjat, jaż donądk i njigdë nje mdze. ²⁰A czej bë Bóg nje skrócëł nëch dnjów, njiżóden bë nje zaòstôł człowjek. Le dlô wëbranëch, co jëch wëzdrzôł, mdą skróconé ne dnje. ²¹Tej czejbë, wama chto rzek: Hôwò, tuwò je Christus, abò tam, nje wjerzëta. ²²Bò pòwstaną falszëwi mesijôsze i falszëwi prorocë, co mdą wëstwôrzelë znanczi i zjawjiszcza, żebë mòglë zmanjic wëbranëch, żlëbë to bëło mòżebné. ²³Dlône bôczëta, jiże jem wama to przepòwjedzôł.

Wtërné przińdzenjé Christusa

²⁴W ne dnje, pò tim cerzpjenjim, słuńce sã zacmjeje, mjesąc nje dô swòjigò wjidu, ²⁵gwjôzdë mdą spôdałë z njeba, a mòce njebjeszczi mdą rëszoné. ²⁶No tej ùzdrzą Sëna Człowjeczigò, jak. przińdze w blònach z gromjistą mòcą i chwałą. ²⁷Tej rozesle anjołów i zgromadzi swòjëch wëbranëch zez szterzech stronów swjata, òd pòkùńc zemji jaż pò kraj njeba.

Pòdoba fjigòwigò drzewjica

²⁸A òd fjigòwigò drzéwjica ùczëta sã przez pòdobnjã. Czej jegò wjetew sã robji mjitkô, a dostôwô lëstë, wjéta, że wnetk mdze lato. ²⁹Tak i wa, czej ùzdrzita, że no sã dzeje, tej wjedzëta, że no ju je w blëżë, we dwjérzach. ³⁰Zajistno rzeczã wama: nje mjinje no pòkòlenjé, jaż no wszëtkò sã zjisci. ³¹Njebò i zemja mjiną, le mòje słowa nje mjiną. ³²Ò tim dnju anji gòdzënje njicht nje wjé, anji anjołowje, anji Sin, leno Òjc sóm.

Bôczenjé

³³Tak warôjta, jiże nje je wjedzec, czej nen czas nańdze. ³⁴Na sprawa mô sã, jak z człowjekã, co rëszëł w drogã i òstawjëł swòjã chëcz i dôł jã w pjeczã swòjim służebnim, kòżdimù dôł zajmã, a dwjérzowimù przëkôzôł wartarzëc. ³⁵A tak warôjta, jiże nje wjéta, czej pón chëczë przińdze, czë wjeczór, czë westrzódk nocë, czë ò spjéwje kùra, czë reno. ³⁶Żebë waji nje naszed w spjikù, czej njespòdzajno nadińdze. ³⁷Le co wama gôdajã, gôdajã wszëtczim: warôjta».

MÃKA, ÙMERCÈ I ZMARTWICHWSTANJÈ JEZË CHRISTA

Zwjarcé procem Jezësowji

14 ¹Za dwa dnji bëła Pascha i Swjãto Macë (Przôsnjików). Nôwëższi swjãtnjicë i ùczałi w Pjismje żdelë na leżnosc, żebë Gò chëbno ùchwëcëc i zgładzëc. ²Leno gôdelë: «Le nji w swjãto, żebë czasã nje doszło do rozrëchù mjidzë lëdã».

Namaszczenjé w Betanji

³Czej Jezës béł w Betanji doma ù trądowigò Szimona i sedzôł kòłe stołu, przëszła jedna pòkùtnica z alabastrowim czôczkã drodżigò, czëstigò nardowigò ò1ëjkù. Stłëkła czôczkò i wëla gò na Jegò głowã. ⁴A njejedni sã òbrëszëlë i mjidzë sobą gôdelë: «Cëż za strata ne ò1ejkù? ⁵Nje bëło ne ò1ejkù przedac za wjici jak trzësta denarów i dac ùbòdżim». I wëgadowelë na njã. ⁶Le Jezës sã òdezwôł: «Òstawjôła ją, czemù jesta ji krziw? Kò zrobja dlô Mje dobrze. ⁷Żôrotnëch wjedno môta westrzód waji, i żlë chceta, mòżeta jim dobrze robjic, Mje wjedno nji môta. ⁸Òna zrobja, co mògła i w przódk namaszcza Mòje celszcze na pòchòwã. ⁹I zajistno wama rzeczã: Pò wszednim swjece, gdze leno ta Ewanjeljô mdze przepòwjôdanô, mdą òpòwjôda, na jeji wspòmjink, co zrobja».

Zdrada Judasza

¹⁰Tej Judôsz Iskarjota, jeden z Dwanôsce, szed do nôwëższëch swjãtnjików, żebë jim Gò zaprzedac. ¹¹Ti, czej to ùczëlë, ùredelë sã i mù òbjecelë dac dëtczi. Tej szukôł leno leżnoscë, żebë Gò zdradzëc.

Przëszëkòwanjé Paschë

¹²W pjerszi dzéń Macë - (Przôsnjików), czej biwô òfjarowanô Pascha, spitelë sã Jegò ùcznjowje: «Gdzeż chcesz, że mómë jic, żebë przëszëkòwac, gdze zjész Paschã?» ¹³Tej pòsłôł dwùch ze swòjëch ùcznjów i jima rzek: «Bjôjta do mjasta i pòtkô waji człowjek, co mdze dwjigôł karbeńc z wòdą; bjôjta za njim, ¹⁴a gdze òn wéńdze, pòwjédzta panowji chëczë: Méster dôł sã pëtac, gdzeż je mòja paradnjica, gdze bò jem móg zjesc Paschã z mòjima ùcznjama? ¹⁵Nen wama pòkôże wjôldżi wjeczerznjik wëłożoni i przëszëkòwani: tam nama pòstawta». ¹⁶Tak ùcznjowje szlë i przëszlë do mjasta i tak nalezlë, jak jima rzek, i przëszëkòwelë Paschã.

Judôsz zdrajca

¹⁷A czej nadszed wjeczór, stawjëł sã z Dwanôstóma. ¹⁸A czej sedzelë przë stole i jedlë, przerzek Jezës: «Zajistno rzeczã wama: jeden z waji Mjã zdradzi, co ze Mną jé». ¹⁹Tak sã zasãpjelë i w pòjedinkã sã dopitowelë: «Czë to jô?» ²⁰Òn jima òdrzek: «Jeden z Dwanôsce, co ze Mną môczô rãkã w mjisce. ²¹Prôwdac Sin Człowjeczi òdchôdô, jak je ò Njim napjisané, le bjada nemù człowjekòwji, bez jaczigò Sin Człowjeczi mdze wëdani: lepji bë bëło dlô ne człowjeka, żebë sã nje béł narodzëł».

Ùstôw Eucharistëji

²²A czej ònji jedlë, wzął chléb i pò zmówjenjim bògòsławjéństwa, pòłómôł gò, dôł jima i rzek: «Bjerzëta, to je Mòje celszcze». ²³Pòtemù wzął czelëch i pò zmówjenjim bògòsławjéństwa dôł jima i wszëtcë z nje pjilë. ²⁴I rzek jima: «To je Mòja Krew Nowigò Testameńtu, co za wjele mdze wëlanô. ²⁵Zajistno rzeczã wama: òdnądk ju nje mda pjił z brzadu wjinowigò szczepka, jaż do ne dnja, czej gò pjic mdã nowi w królestwje Bòżim».

Na drodze do Ògrójca

²⁶Pò òdspjéwanjim himnu òdeszlë na Òléwną Górã. ²⁷Tej rzek jim Jezës: «Wa wszëtcë strëchlëjeta we Mjã, jiże je napjisané: trzasnã pasterza a rozbjegną sã òwce. ²⁸Le czej zmartwichwstanã, ùrëchlã waji do Galileje». ²⁹Tej Pjoter Mù rzek: «Chòcbë wszëtcë w Ce strëchlelë, le jô nji». ³⁰Tak Jezës Mù òdrzek: «Zajistno, ce rzekã: jesz dzis, ti tuwò nocë, njim kùr drëdżi rôz zaspjéwô, trzë razë Mjã sã zaprzesz». ³¹A òn tim wjici zagwësnjôł: Chòcbë jem mjôł z Tobą ùmrzec, nje zaprzã sã Ce. Rówjenjik wszëtcë wtórzëlë.

Ògrójc - Getsemanji

³²Czej przëszlë do ògroda, co sã zwje Getsemanji, rzek do swòjëch ùcznjów: «Sadnjita tuwò, pòkądk sã mdã mòdlëł. ³³Tej wzął ze sobą Pjotra, Jakùba i Jana i zaczął Gò brac lãk i wzdriganjé. ³⁴Tak rzek do njëch: «,Smãtnô je mòja dësza jaż do ùmrzenjô: òstanjita tuwò i warôjta». ³⁵Pò òdińdzenjim përznã dali, pôd na zemjã i sã mòdlëł, żlëbë to bëło mòżebné, żebë Gò òmjinãła na gòdzëna. ³⁶I rzek: «Abba, Òjcze, wszëtkò je ù Ce mòżebné: òdjimnjë òd Mje nen czelëch. Le nji, jak Jô chcã, leno co Të». ³⁷Czej wrócëł, nalôz jejëch w spjikù. Tak rzek do Pjotra: «Szimon, spjisz? To jedni gòdzënë jes nji móg ze Mną warac? ³⁸Warôjta i sã mòdlëta, żebë jesta nje wpadła w pòkùszenjé, jiże dëch je rëszni, le celszcze mgłé». ³⁹Tej zôs òdszed i sã mòdlëł i wtórzëł ne same słowa. ⁴⁰Czej wrócëł, zôs trafjëł jëch w spjikù, bò òczë jëch brôł drzém i nje wjedzelë, co mają Mù òdrzec. ⁴¹A czej do trzeca wrócëł, rzek do njëch: «Jesz spjita i drzémjeta? Le kùńc. Przëszła gòdzëna, hôwò Sin Człowjeczi mdze wëdani w rãce grzësznjików. ⁴²Wstanjita, pòjmë. Hôwò nen, co Mjã zdradzi, je bliskò».

Ùjãcé Jezësa

⁴³W chwjilë, czej jesz to gôdôł, nadszed Judôsz, jeden z Dwanôsce, a z njim rukòc z mjeczama i chabjinama, nasłanô przez przédnëch swjãtnjików, ùczałëch w Pjismie i starszëznã. ⁴⁴A Jegò zdrajca dôł jim merk: «Kògò kùsznã, Nen to je, Negò bjerzëta i przezórno òdprowadzta». ⁴⁵Czej przëszed, zarë do Nje pòdszed i rzek: «Rabbi», i Gò kùsznął. ⁴⁶Tej ti na Nje pòdnjoslë rãce i Gò schwëcëlë. ⁴⁷A jeden z nëch, co tam stojelë, wëcignął mjecz i chlapnął słëgã przédnigò swjãtnjika i ùcął mù ùchò. ⁴⁸A Jezës do njëch rzek: «Jak na jaczigò łotra wëszła jesta z mjeczama i chabjinama, żebë Mjã ùjãc. ⁴⁹Kò co dnja jem béł ù waji w swjãtnjicë i jem naùczôł, a jesta Mjã nje schwëca. Le mùszą sã zjiscëc Pjisma». ⁵⁰Tej wszëtcë Gò òstawjelë i pòùceklë. ⁵¹A jaczis młodziszk szed za Njim, òwjiti le w płôchtã na gòłim celszczu i gò chcelë chwëcëc. ⁵²Le nen pùscëł płôchtã i na gòłigò ùmk.

Przed Wësoką Radą

⁵³Tej przëprowadzëlë Jezësa do nôwëższigò swjãtnjika, gdze bëlë zeszłi wszëtcë nôwëższi swjãtnjicë, starszëzna i ùczałi w Pjismje. ⁵⁴Pjoter szed z dôlë za Njim jaż na pòdwòrzé nôwëższigò swjãtnjika i sedzôł zez słëżebnima i sã grzôł kòle ògnjiszcza. ⁵⁵A nôwëższi swjãtnjicë i wszëtkô Rada szukelë dokôzu procemkù Jezësowji, żebë Gò zasãdzëc na ùmrzenjé, le nje nalezlë. ⁵⁶Prôwdac wjele dôwało falszëwi dokôz procem Njemù, le dokôzë nje bëłë jednaczi. ⁵⁷Njejedni wstôjelë i falszëwò Gò ùdôwelë słowama: ⁵⁸«Jesmë czëlë, jak gôdôł: „Jô zrëjnëjã nã swjãtnjicã, pòstawjoną lëdzką rãką i w trzech dnjach jinszą pòstawjã, nji lëdzką rãką pòstawjoną”». ⁵⁹Le i w tim jejëch dokôzë nje bëłë jednaczi. ⁶⁰Tej nôwëższi swjãtnjik kanął na strzódkù i spitôł Jezësa słowama: «Njick nje rzeczesz na to, ò co ti Ce ùdôwają?» ⁶¹Le Òn damjëł i njick nje òdrzek. Tak nôwëższi swjãtnjik jesz rôz Gò spitôł: «Jes Të Christus, Sin Bògòsławjonigò?». ⁶²Tej Jezës przerzek: «To Jô jem! A ùzdrzita Sëna Człowjeczigò, jak zasôdô na prawjicë Wszechmòcnigò i przëchôdô w njebjeszczëch blónach». ⁶³Tej nôwëższi swjãtnjik rozdzar swòje ruchna i zawòłôł: «Na cëż jesz nóm pòtrzéb swjôdków? ⁶⁴Jesta czëła złorzékã. Jak wama sã wjidzi?» A wszëtcë Gò skôzowelë, że je wjinni ùmrzenjigò. ⁶⁵Tej njejedni zaczãlë na Nje plëwac, zatôrczelë Mù skarń, mùckòwelë Gò pjiscama i wòłelë: «Prorokùjże». Słëdzë téż Gò mùckòwelë.

Zaprzenjé Pjotra

⁶⁶Jak Pjoter béł na dole na pòdwòrzim, pòdeszła jedna ze służebnëch nôwëższigò swjãtnjika. ⁶⁷Czej ùzdrza Pjotra, jak sã grzôł, przëzdrza mù sã i rzekła: «Të téż jes béł z tim Nazareńczikã, Jezësã». ⁶⁸Le òn sã zapjar, a rzek: «Nje wjém, i nje rozmjejã cëż gôdôsz». Tej wëszed na gank bùten, a kùr zaspjéwôł. ⁶⁹Czej służebnô gò zôs ùzdrza, zaczãła gôdac do nëch, co stojelë dokòła: «Nen je z njëch». ⁷⁰Le òn sã zapjar. Za sztërk ti, co tam stojelë, zôs rzeklë do Pjotra: «Zajistno, të jes jeden z njich, kò jes Galilejczikã». ⁷¹Le òn sã zôs zaczął zarzekac i zaprzësëgac: «Nje znajã ne człowjeka, ò jaczim gôdôta». ⁷²W tim zôs zaspjéwôł kùr. Tej przëbôczëł so Pjoter słowa, jaczi rzek mù Jezës: «Przódë, njigle kùr dwa razë zaspjéwje, trzë razë Mje sã zaprzesz». I wzãł gò chlëch.

Przed sądã Pjiłata

15 ¹I zarë z rena przédni swjãtnjicë z starszëzną i ùczałima w Pjismje, to je z całą nôwëzszą Radą zrobjilë ùradã i zrzeszonigò Jezësa zaprowadzëlë i wëdelë Pjiłatowji. ²A Pjiłat Gò sã spitôł: «Czë të jes żëdowszczi król?» Òn na to mù rzek: «Jo, jak jes rzek». ³A przédni swjãtnjicë ùdôwelë Gò ò wjele sprawów. ⁴Pjiłat Gò zôs zagôdôł i rzek: «Nje òdpòwjôdôsz? Nje czëjesz, ò jaczi sprawë Cã ùdôwają?» ⁵Le Jezës wjici njick nje rzek, tak że Pjiłat sã dzëwòwôł.

Jezës wëklãti przez swój nôród

⁶Béł zwëk, że na swjãto jim wëpùszczôł jednigò skôzanigò, jaczigò raszczëlë. ⁷A béł jeden mjonã Barabasz, co sedzôł z bùrzónama, co w rozrëchù zabjilë człowjeka. ⁸Czej zeszła sã rukòc, negò zaczãła raszczëc, co wjedno jim robjił. ⁹Na to jim òdpjar Pjiłat: «Żlë chceta, wëpùszczã wama żëdowszczigò króla». ¹⁰Wjedzôł, bò że z zôwjiscë wëdelë Gò nôwëższi swjãtnjicë. ¹¹A nôwëższi swjãtnjicë jurzëlë rukòc, żebë jim le wëpùscëł Barabasza. ¹²Tak Pjiłat sã òdezwôł i sã jëch spitôł: «Cëz tej chceta, co móm zrobjic z królã żëdowszczim?». ¹³A ònji zôs zawrzeszczelë: «Ùkrzëżëj Gò». ¹⁴Tak Pjiłat jim rzek: «Cëż Òn złigò zrobjił?» A ònji tim barżi wrzeszczelë: «Ùkrzëżëj Gò». ¹⁵Tak Pjiłat, żebë rukòc zadowòlnjëc, wëpùscëł jim Barabasza, a Jezësa skôzôł na ùkrzëzowanjé.

Ùkòrunowanjé cérznją

¹⁶Tej wòjôrze zaprowadzëlë Gò do bëne dwórznjicë, to je do pretorjum, dokądka zwòłelë całą rotã. ¹⁷Òbloklë Gò w czerwjoni płôszcz, a na głowa Mù wcësnãlë z cérznjigò ùplotłą kòrunã, ¹⁸i zaczãlë pòzdrôwjac: «Wjitôjże, żëdowszczi królu». ¹⁹I tłëklë Gò strzëną pò głowje i plëwelë na Nje, klëkelë i Mù sã kłónjelë. ²⁰A czej Mù nawërąpjelë, zdzerlë z Nje pùrpùrã i Gò òbloklë w Jegò ruchna.

Krzëżewé drożëszcze

Tej Gò wëprowadzëlë na ùkrzëżowanjé. ²¹I zmùszëlë jaczigòs Szimona Cërenejczëka, co nądka szed z pòla, òjca Aleksandra i Rufùsa, żebë dwjigôł Jegò krziż. ²²Tak Gò doprowadzëlë na plac Golgotë, co sã przekłôdô plac Kalwarëje.

Ùkrzëżowanjé

²³Tej delë Mù do pjicigò wjino z mirrą, le òn ne nje wzął. ²⁴I Gò ùkrzëżowelë, a Jegò ruchna pòdzëlë mjidzë se, przez cëskanjé kawlów, co chto mjôł dostac. ²⁵To bëła trzecô gòdzëna, czej Gò ùkrzëżowelë. ²⁶Bëła téż wëpjisanô sprawa Jegò wjinë: «Żëdowszczi król». ²⁷A z Njim ùkrzëżowelë dwùch łotrów, jednigò z prawi, a drëdżigò z Jegò lewi stronë.

Wërąpjanjé z Ùkrzëżowanigò

/²⁸/ ²⁹A ti, co njimò przechôdelë, złorzékelë Mù, cziwelë głowama i gôdelë: «Hej, Nen, co rëjnëjesz swjãtnjicã i w trzech dnjach jã òdbùdowiwôsz. ³⁰Zretôj sóm Se, zéńdzë z krziża!», ³¹No samò przédni swjãtnjicë wërąpjelë Gò, razã z ùczałima w Pjismje gôdelë: «Jinszim pòmôgôł, a sóm So nji mòże dopòmòc. ³²Mesijôsz, żëdowszczi król, njechżec terë zestąpji z krziża, żebë jesmë wjidzelë i ùwjerzëlë». A ti, co z Njim bëlë ùkrzëżowani, téż Mù wërąpjelë.

Ùmercé Jezësa

³³To bëła szóstô gòdzëna, czej nasta cemnjica pò wszãdni zemji jaż do dzewjąti gòdzënë. ³⁴A ò dzewjąti gòdzënje Jezës zawòłôł wjôldżim głosã: «Heloi, Heloi, lama sabachthani», to je: Mój Bòże, Mój Bòże, czemù jes Mjã òstawjëł? ³⁵Njejedni, co wkół stojelë, czej to czëlë, gôdelë: «Hôwô, wzéwô Elijasza». ³⁶A jeden pòdbjeg, namòczëł mòczkã w òcce, wetk na strzënówc i pòdôł Mù do pjicigò i rzek: «Pòżdôjta, òbôczimë, czë Elijasz przińdze Gò zjimnąc». ³⁷Le Jezës zôs zawòłôł mòcnim głosã i skùńczëł.

Pò Jegò ùmercim

³⁸A zawjésznjica w swjãtnjicë rozerwa sã na dwa parte òd górë jaż na dół. ³⁹A setnjik, co z procemka stojôł, czej wjidzôł, że z taczim wòłanjim skùńczëł, rzek: «Zajistno, nen człowjek béł Bòżim Sënã». ⁴⁰Bëłë tam téż bjałczi, co z dôlë sã przëzérałë, a mjidzë njima Marja Magdalena, Marja, matka Jakùba Mjészigò i Józefa, jak téż Salome. ⁴¹Òne to, czej biwôł w Galileje, chôdałë za Njim i Mù ùsługòwałë. I bëło wjele jinszëch, co z Njim przëszłë do Jeruzalem.

Pòchòwa

⁴²To sã ju mjało do wjeczora, a że to béł dzéń Przëgòtowanjigò przed szabatã, ⁴³przëszed Józef z Arimatëji, człowjek znamjenjiti, co nôleżôł do Radë. I òn żdôł na królestwò Bòżé. Nen smjele szed do Pjiłata i prosëł ò celszcze Jezësa. ⁴⁴Pjiłat zdzëwjoni, żebë Òn ju skùńczëł, pò zawòłanjim setnjika, dopitowôł gò czë ju je ùmarłi.

⁴⁵A czej sã òd setnjika dokònôł, pòdarowôł celszcze Józefòwji. ⁴⁶Nen kùpjił płótno, zjimnął Gò i òwjinął w no płótno i Gò pòchòwôł w grobjiszczu, co bëło wëkùté w òksëpje. Lukã grobjiszcza założëł kamã. ⁴⁷A Marja Magdalena i Marja, matka Józefa, zdrzałë, gdze béł pòchòwani.

ZMARTWICHWSTANJÈ PANA

Grób je pùsti

16¹Pò mjinjãcim szabatu, Marja Magdalena, Marja, matka Jakùba i Salome, kùpjiłë wònjowëch ò1ejków, żebë jic Gò namaszczëc. ²Wczas reno pò szabacë, czej jesz nje wzeszło słuńce, przëszłë do grobù. ³A gôdałë mjidzë sobą: «Le chtëż nóm òdwali kam òd grobòwi luczi?» ⁴Le czej sã przëzdrzałë, ùzdrzałë òdwaloni kam, a béł baro wjôldżi. ⁵Czej weszłë do grobjiszcza, ùzdrzałë młodziszka, co sedzôł z prawa, òblokłigò w bjôłé ruchna i baro sã wërzasłë . ⁶A òn jim rzek: «Le sã nje bòjëta, szukôta Nazareńszczigò Jezësa, ùkrzëżowanigò, tuwò Gò nji ma, zmartwichwstôł. Hôwô je plac, gdze béł pòchòwani. ⁷Tak bjôjta i rzeczëta Jegò ucznjóm i Pjotrowji: ùchiżô waji do Galileje: tam Gò ùzdrzita, jak wama przepòwjedzôł». ⁸Czej wëszłë, ùcekłë òd grobjiszcza, taczi je wzął strach i ùrzas a njikòmù njick nje gôdałë, bò sã bòjałë.

Ùkôzanjé sã Zmartwichwstałigò

⁹Pò zmartwichwstanjim, wczas reno pjerszigò dnja pò szabace, nôpjerwi ùkôzôł sã Marje Magdalenje, jaką wëbawjëł òd séłmë złich dëchów. ¹⁰Òna przëchiża z ną wjédzą do nëch, co z Njim biwelë, zgrądzałëch w smãtwje i chlëchach. ¹¹Czej ùczëlë, że òn żëje i że Gò wjidza, nje ùwjerzëłë. ¹²Pò tim ùkôzôł sã, w òdmjenjoni pòstacëji, dwùm z njëch, jak szlë na wjes. ¹³I ònji przëszlë i òpòwjôdelë drëdżim, le i jim nje dowjérzelë. ¹⁴Kùreszce ùkôzôł sã jim Jednôsce przë jedzenjim i wëmôwjôł jima jejëch njedowjérzanjé i zatwjardzałotã serca, że nje ùwjerzëlë jim, co Gò ùzdrzelë Zmartwichwstałigò.

Slédné wskôzë

¹⁵I przerzek do njëch: «Bjôjta na wszëtek swjat, przepòwjadôjta Ewanjeljã wszednimù stwòrowji. ¹⁶Chto ùwjerzi i przëjimnje chrzest, mdze zbawjoni, a chto nje ùwjerzi, mdze przegrzeszoni. ¹⁷Tim, co ùwjerzą, taczi mdą towarzëłë znanczi: w Mòje mjono mdą wënëkiwa czartów, nowima jãzëkama mdą gôda, ¹⁸padalce do rãków mdą brelë, a chòcbë co jadowjitigò wëpjilë, nje mdze jima szkòdzëło, na chòrëch mdą wkłôdelë rãce i òzdrowjeją».

Wnjebòwstąpjenjé

¹⁹Czej Pón Jezës jima to pòwjedzôł, wząti béł do njeba i zasôdô na prawjicë Bòzi. ²⁰A ònji szlë i wszãdze przepòwjôdelë, a Pòn jim przëstojiwôł i jejëch przepòwjôdanjé wspòmôgôł cëdownima znankama, co jima towarzëłë.

Kòmeńtôrz - òbznôjm do Ewanjelje

Swjãtigò Marka