Dzień  modlitw  za  emigrację

 

 

  1. Nabożeństwo różańcowe z komentarzem do rozważań tajemnic
    z myśli Sługi Bożego Augusta Kard. Hlonda

 

  1. Nabożeństwo na dzień modlitw za emigrację

 

 

 

Nabożeństwo różańcowe

 

Pieśń eucharystyczna na wystawienie Najświętszego Sakramentu.

 

Komentarz:

 

Bądź uwielbiony, nasz Panie, obecny wśród nas w znaku Boskiego Chleba, poprzez który jesteś obecny pośród nas:

- pośród Kościoła w swej pielgrzymce wiary rozsianego po świecie i gromadzonego w jedno przez Ciebie,

- pośród Kościoła uczącego się czuwać i oczekiwać na Twoje powtórne przyjście.

Wielu naszych rodaków, emigrantów rozsianych przez czasy wieków i wydarzeń zostało już obmytych w Twojej Boskiej Krwi i zgromadzonych ze wschodu i zachodu, południa i północy, aby odebrać swój wieniec chwały. Oni teraz uwielbiają Twoje Oblicze już bez zasłony wiary. Do nich z tęsknotą pragniemy dołączyć, by wielbić Twoje Oblicze.

W tej modlitwie różańcowej klęcząc przed Tobą pragniemy stanąć przy każdym emigrancie, przy jego trosce, kłopocie, rozterce serca i osiągnięciach i razem z nimi ofiarować siebie z ufnością, przyzywając Twej pomocy z pragnieniem wyrywającym się z duszy: Panie przymnóż nam wiary. Wzywając opieki Matki Bożej, Twojej i naszej Matki, odmawiamy modlitwę różańcową ufając, że Różaniec święty to zbroja duchowa dawnych i nowych czasów.

 

Tajemnice radosne

 

1.      Zwiastowanie

 

W tajemnicach życia sakramentalnego, w modlitwie, w rozmyślaniu prawd Objawionych i Opatrzności szukajcie tych odruchów pobudek i mocy, które w Niepokalanym Sercu Maryi towarzyszyły Jej hymnowi wielkości dziękczynienia „Magnifikat” - Uwielbiaj duszo moja Pana (Przemówienie o zadaniach kobiety katolickiej w Warszawie, 23 VI 1946).

 

2.      Nawiedzenie

 

Dobroć to złoty klucz do ludzkich serc. Pod wpływem dobroci otwierają się serca ludzkie, jak kielichy kwiatów pod wpływem promieni słonecznych. Dobroć stanowi największą siłę na ziemi. Dobroć dokonała więcej nawróceń niż gorliwość, niż wymowa i uczoność. Dobroć nasza niech przejawia się w osobistym miłosierdziu. Wzorem dobroci to Najświętsza Maryja Panna i Jej Niepokalane Serce pełne macierzyńskiej dobroci i tkliwości (Myśli wypowiedziane do ks. I. Posadzego, Warszawa 16 VIII 1948).

 

3.      Narodzenie

 

Niewiasty, polskie kobiety, mimo najtrudniejszych warunków życiowych, nie zważając na atmosferę często rodzinie nieprzychylną, odtwarzajcie dostojną tradycję domową, dbajcie o cześć swojej rodziny, przekazujcie potomności dziedzictwo wiary i cnoty, a nade wszystko urabiajcie wrażliwą i chłonną duszę polskiego dziecka czarem życiowego przykładu (Przemówienie o zadaniach kobiety katolickiej w Warszawie, 23 VI 1946).

 

4.      Ofiarowanie

 

Wsparci łaską Bożą i opieką Matki Bożej chętnie idziemy na trud i poświęcenie, na ofiarę każdą, byleby świętą wolę Bożą spełnić, byle się w życiu uświęcić, a Boskiemu Odkupicielowi jak najwięcej dusz pozyskać.

 

5.      Znalezienie

 

W imię Boże, pod znakiem Chrystusa Króla, ruszamy na tę świętą i pokojową wyprawę apostolską. Włóżmy zbroję wiary. Dopełnijmy w duszach nadprzyrodzonego życia. Dostojnością moralną uświęćmy każdy krok. Miłością poszerzmy każdy krok. Śmiało i odważnie idźmy na apostolstwo prawdy (Z przemówienia ku czci Chrystusa Króla w Poznaniu,  28 X 1945).

 

 

Tajemnice światła

 

1.      Chrzest w Jordanie

 

Odrodzenie religijne. Nie polega ono na tym, że tu i tam zaprowadzimy jakąś poprawkę w trybie życia. Nie zależy ono na rozmnożeniu zewnętrznych aktów religijnych, ani nie stanowi o nim liczba poświęconych sztandarów. To odrodzenie musi się dokonać nie na powierzchni życia, ale głęboko wewnątrz duszy. Wiosną Chrystusową muszą ożyć najpierw serca, a wtedy z nich rozejdą się odrodzone energie wiosenne na całokształt życia (List pasterski „O życie katolickie na Śląsku”, Katowice 1 III 1924).

 

 

2.      Objawienie siebie na weselu w Kanie

 

Dzisiaj, gdy nadchodzi godzina, że wszystko jest w rękach Matki Najświętszej, błagajmy Ją o ratunek dla świata codzienną modlitwą różańcową, a Ona - Zwiastunka życia poprowadzi nas do Zbawiciela. Nie tylko w miesiącu październiku odmawiajmy różaniec, ale niech ten pobożny zwyczaj przeniesie się na miesiąc następny i wszystkie miesiące roku. Niech ta modlitwa stanie się naszym ulubionym zajęciem, niech rozbrzmiewa w kościołach, kaplicach i, owszem, niech jej szept słyszany będzie w domach rodzinnych i warsztatach pracy. Różaniec nas zbawi, różaniec wesprze w trudach codziennego życia. Wróćmy do różańca, a odnajdziemy pokój Chrystusowy, jakiego świat dać nie może (Z przemówienia w kościele św. Anny, Warszawa 12 X 1948).

 

3.      Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia

 

Kościół chce się nazwać Kościołem wojującym. W rzeczy samej prowadzi dwudziestowiekową wojnę o wielką sprawę, o dzieło Odkupienia, o Królestwo Boże. Jest to walka o prawdę, o wartości duchowe, o godność człowieczeństwa. Walczy ze złem i grzechem, nie z człowiekiem, nie z grzesznikiem... Kościół woli prowadzić, zachęcać, błogosławić, nie karcić i potępiać. Ale gdy trzeba, upomnieć nie zawaha się. Nie zamilknie wobec groźby. Swą świętą służbę spełni „nie nazywając dobra złem, ani fałszu prawdą” (Homilia do młodzieży, Poznań 17 XI 1945).

 

4.      Przemienienie na górze Tabor

 

Prawdziwe odrodzenie nasze dopiero się wtedy dokona, gdy Eucharystia przeniknie religijność duszy polskiej, stając się jej modlitwą i rozmyślaniem, życiem i pokarmem (Odezwa w sprawie I Krajowego Kongresu Eucharystycznego, Poznań 8 VI 1930).

 

5.      Ustanowienie Eucharystii

 

Największe skarby łaski i miłosierdzia Bożego otwierają się duszy w sakramentach świętych. Przyjęcie sakramentu to jest coś więcej niż rozmowa z Bogiem. To Jego święty uścisk przebaczenia i pokoju, to Boże przytulenie duszy do Ojcowskiego Serca i Boży pocałunek, to Boże Ciało jest pokarmem i siłą do dobrego. Toteż odrodzenie bez sakramentów świętych jest niemożliwe, a uczęszczanie do sakramentów jest odrodzenia religijnego znakiem i miarą. Codzienna Komunia święta to ideał, do którego dążyć musimy (List pasterski „O życie katolickie na Śląsku”, Katowice  1 III 1924).

 

 

 

Tajemnice bolesne

 

1.      Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

 

Wierzę, że na rachunek tych przyszłych jasnych a wielkich dni Miłosierdzie Boże policzy nam cichą, nieopisaną mękę. Wierzę, że Duch Święty za wstawiennictwem przepoteżnej naszej Królowej zleje na polskie serca niezliczone łaski i światła, by nas umocnić i do najwyższych wzlotów uzdolnić. Wierzę, że zbudujemy Królestwo Boże w sobie i naokoło siebie (Z listu do K. Jedrzejewskiego, Lourdes 14 VI 1941).

 

2.      Biczowanie

 

Walka z Ewangelii trwa. Apokaliptyczny film św. Jana utrwala się nieprzerwanie na biegu wieków jako dramatyczna rzeczywistość. Pogaństwo odradza się w zmienionych formach. Nasze pokolenie jest świadkiem najgroźniejszego buntu mocy ciemności przeciw zbawczym zamiarom Bożym. Piekło wdarło się w świat, wojując nieprawością i trwogą, zwodząc obłudą i kłamstwem, uskrzydlając przemoc i zniszczenie, rozbijając Chrystusowy porządek (Przemówienie o zadaniach kobiety katolickiej, Warszawa 23 VI 1946).

 

3.      Cierniem koronowanie

 

Na świętych, czcigodnych miejscach proszę pomodlić się za mnie i za wiarę narodu, by się nie tylko nie załamała, lecz by dalej dźwigała nas na wyżyny świętości chrześcijańskiej. Nasze wygnanie przedłuża się. Młyny Boże mielą dalej, mielą pszenicę i plewy, Emila nieubłaganie, mielą miałko, aż przemielą stary grzech świata, by z popiołów powstał lepszy, nowy człowiek. Ciągle głoszę, że musimy się poprawić, bo o to głównie chodzi (Z listu do bpa Radońskiego, Lourdes 19 II 1941).

 

4.      Niesienie Krzyża

 

Bądźmy wyznawcami tego „świata ducha”, tego „świata nadnaturalnego”, bądźmy ludźmi nauki i wiary, bądźmy ludźmi czasu i ludźmi wieczności. Kiedy pójdziecie w życie akademickie, bądźcie apostołami całego człowieka, bądźcie apostołami pełnego człowieczeństwa, tego człowieka, który ma zadanie nadprzyrodzone, który ma wielkie Boże posłannictwo, który życie swoje wypełnia nie tylko pracą o ten codzienny chleb, o doczesną naukę, ale powinien wnosić w naród te wielkie walory ducha, swej osobowości, swej wiedzy i swej moralnej wartości (Z przemówienia do studentów, Warszawa 7 III 1948).

 

5.      Śmierć Pana Jezusa na Krzyżu

 

Trzeba nam odrodzić się w pokucie. W obliczu męczeńskich szczątków apostoła cnoty chrześcijańskiej weźmy rozbrat z nieprawością, bo „jesteśmy stworzeni w Chrystusie Jezusie na uczynki dobre”. By Polak był „odrodzony przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa do żywej nadziei”. By przyszłe oblicze Polski było „opromienione blaskiem Ewangelii i chwały Chrystusa (List pasterski „Na 950- lecie śmierci św. Wojciecha”, Warszawa 10 III 1947).

 

 

Tajemnice chwalebne

 

1.      Zmartwychwstanie

 

Kościół Chrystusowy jest powołany do formowania treści czasów duchem ewangelicznym. Tej misji nie może się ani zrzec, ani wyprzeć tak, jak nie może zrezygnować ze swego istnienia. Tego posłannictwa nie może go też pozbawić od wewnątrz ludzka słabość ani od zewnątrz ludzka przemoc. Po wielkopostnej męce, po unicestwieniu wielkopiątkowym wstępują weń rezurekcyjne moce wesołego dnia, który chrześcijaństwu nastaje (Ze wstępu do periodyku „Służba”, Lourdes, maj 1942).

 

2.      Wniebowstąpienie

 

Pan Bóg wobec człowieka ma wielkie zamiary i gdy go powołać zamierza do szczytnych zadań, zwykle wprzód umniejsza go i upokarza, doświadcza krzyżem i nocą, by zrozumiał, że z siebie mało zdziałać może, a że wielkich rzeczy dokona łaską Bożą (Przemówienie w farze poznańskiej, 22 VII 1945).

 

3.      Zesłanie Ducha Świętego

 

Ty, Chryste, Boski nasz Zbawicielu, nasz Królu Wiekuisty, któryś swą męką i śmiercią wybawił nas z niewoli grzechu, oczyść serca polskie gorzkością Twej Męki, wybierzmuj dusze polskie mocą Świętego Ducha, myśl polską oświeć błyskawicami prawdy Twojej, by dziełem rąk i serc naszych było Twoje Królestwo, a Polska Twym dziedzictwem, a naród ten radością Twego Serca, a nowe czasy - wiosną wiary (Z przemówienia ku czci Chrystusa Króla, Poznań 18 X 1945).

 

4.      Wniebowzięcie NMP

 

Modlitwa nasza przed statuą Matki Najświętszej jest zarazem tą przysięgą, przysięgą naszą, że to wszystko co kiedyś narodowe było wiekami, że to wszystko co było związane z narodem, wszystko to zabieramy z tego dawnego świata, z tego dawnego czasu z tym idziemy w przyszłość. Chcemy, by Bóg nam tą przyszłość pobłogosławił i by w przyszłości Matka Boża była naszą Opiekunką i Królową (Z przemówienia, Wrocław 23 IX 1948).

 

5.      Ukoronowanie NMP

 

Na nowej tęczy chwały unosi się nad Kościołem Niepokalana. Ona chrześcijaństwo w czasie największych rozpraw szczególną otoczy opieką i da mu zwycięstwo. Wspomożycielko Wiernych, módl się za nami! (List pasterski „Z życia Chrystusowego”, Poznań 12 III 1935).

 

 

Modlitwa  do Matki Bożej w intencji Towarzystwa Chrystusowego

 

Bogarodzico, Matko nasza, Królowa Towarzystwa Chrystusowego! Wielbimy dobrego Boga, który w Duchu Świętym wyniósł Cię spośród wszystkich ludzi do wielkiej godności Matki swojego Syna i obdarzył Cię pełnią łaski.

Synowi zaś Twojemu Jezusowi dziękujemy za to, że w ostatniej godzinie swego życia ustanowił Cię Matką Kościoła. Od tego bowiem momentu cały Kościół, każda jego cząstka ma prawo odwoływać się do Twego macierzyńskiego Serca.

Zwracamy się więc i my z ufnością do Ciebie, Matko, powierzając Ci na dalsze lata owocnej pracy wobec emigrantów polskich rozsianych po całym świecie Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej. Do naszej słabej wiary i miłości dodaj Twej miłości i wiary i oddaj je Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi, a przez Niego Bogu Ojcu, który z Duchem Świętym żyje i króluje przez wszystkie wieki wieków. Amen.

 

 

Modlitwa na zakończenie

 

Ciebie Boga wysławiamy, Tobie Panu wieczna chwała, który żyjesz i królujesz przez wszystkie wieki wieków. Amen.

 

 

 

 

Nabożeństwo  za  emigrację

 

Pieśń: Pod Twą obronę Ojcze na niebie

 

Wprowadzenie:

 

Emigranci, wyruszając z rodzinnej ziemi, udając się na emigracyjne szlaki poszukiwania lepszego bytu i zabezpieczenia swej przyszłości, zabierali ze sobą obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Zabierali Matkę Syna Bożego, aby do Niej uciekać się w chwilach trudnych. Zabierali Ją, bo Ona doświadczyła trudu wygnania i emigracyjnego życia na obcej ziemi; udała się tam z powodu niebezpieczeństwa, jakie groziło Jej Synowi – Jezusowi.

Matka Boża wraz z Józefem, który usłyszał we śnie: „Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu...”, chcąc zabezpieczyć przyszłość, wybrali emigrację. Była to ucieczka niespodziewana, podjęta nagle, wśród nocy; towarzyszyły jej udręki i niepokoje znane także i dzisiejszym emigrantom: ból rozłąki z osobami i tym, co się kocha, porzucenie drogich sercu nadziei, wędrówka przez nieznane miejsca, trudności w znalezieniu dachu nad głową na obczyźnie, gdzie wszystko jest obce, niepewność, czy uda się zdobyć pracę zapewniającą środki do życia, tymczasowość sytuacji, w której wszystkie plany życiowe są niepewne.

Od 70 lat przy emigrancie stają chrystusowcy z darem modlitwy, opieki duszpasterskiej, stają jako świadkowie wiary, poprzez których Bóg ukazuje emigrantowi nowe horyzonty relacji człowieka do Boga, i za to w sposób szczególny dzisiaj modląc się za emigrację Bogu dziękujemy. Tak więc jedynym przewodnikiem pozostaje wiara, a oparciem modlitwa. Zapraszamy do tej celebracji także Maryję, Ona bowiem „szła naprzód w pielgrzymce wiary”.

 

Słowo Boże – Kol 2,6-12

 

Rozważanie:

 

Fragment orędzia Jana Pawła II na dzień emigranta...

 

Wystawienie Najświętszego Sakramentu

 

Modlitwa

 

Stając w Twojej obecności, Panie, pragniemy dzisiaj polecić Twemu miłosierdziu i miłości sprawy emigrantów. Pragniemy na nowo zawierzyć ich Tobie, a przez wstawiennictwo Matki Bożej i patronów emigracji, Sług Bożych: kard. Augusta Hlonda i o. Ignacego Posadzego, zanosimy do Ciebie naszą modlitwę:

-         aby w nauce Kościoła emigranci potrafili odnaleźć prawdziwy sens życia,

-         aby wszyscy Polacy kochali i szanowali ziemską Ojczyznę,

-         aby wychodźcy, wygnańcy, deportowani wytrwali w wierze i doświadczyli w swym życiu pomocy i miłości bliźnich,

-          aby duszpasterze polonijni przez swoją pracę duszpasterską i świadectwo życia dopomagali emigrantom w zachowaniu wiary,

-         aby nie brakowało dobrych powołań kapłańskich i zakonnych dla idei szukania rodaków po całym świecie,

-         aby Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej nadal cieszyło się błogosławieństwem,

-         aby umacniała się nasza wiara i miłość braterska, czyniąc z nas prawdziwych świadków Chrystusa.

 

(Chwila ciszy)

 

Módlmy się

 

Tobie, Boże, powierzamy wszystkich Polaków żyjących na emigracyjnych drogach. Umocnij w nich dar, jaki otrzymali na chrzcie św. – wiarę i napełnij na nowo ich dusze darami Ducha Świętego w drodze do Ciebie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Pieśń eucharystyczna

 

Błogosławieństwo

 

Pieśń na zakończenie

 

 

Modlitwa powszechna

 

Przez Jezusa Chrystusa, Pasterza wszystkich wiernych, zanieśmy do Boga Ojca naszą modlitwę:

 

Obdarzaj łaską zdrowia i siłami duchowymi Jana Pawła II, by mógł nadal przewodzić Kościołowi w utwierdzaniu wiary wierzących, a szczególnie ludzi żyjących z dala od swojej własnej Ojczyzny.

 

Emigrantom polskim rozproszonym po krańcach ziemi udziel łaski zrozumienia wartości kultury chrześcijańskiej naszej Ojczyzny.

 

Spraw, by organizacje polonijne poprzez swoją działalność kulturalną, religijną, społeczną krzewiły polskie tradycje i łączyły Polaków w jedno.

 

Wspieraj wszystkich duszpasterzy polonijnych w rozbudzaniu i podtrzymywaniu wśród emigrantów miłości do Chrystusa i Ojczyzny.

 

Udziel chwały ołtarza Sługom Bożym: Augustowi Hlondowi i Ignacemu Posadzemu, patronom polskiej emigracji.

 

Zjednocz wszystkich otaczających ten ołtarz w jeden lud wytrwale pielgrzymujący do Ojczyzny Niebieskiej.

 

Wszechmogący Boże, który otaczasz swój lud miłością i zaspokajasz jego potrzeby, Tobie cześć i chwała na wieki wieków. Amen.

 

przyg. ks. Jan Konieczny SChr