Zobacz materiały z roku 2002 >>>

ROZWAŻANIA RÓŻAŃCOWE
(Materiały z roku 2003)

Migracja jest we współczesnym świecie zjawiskiem bardzo rozpowszechnionym. Jak czytamy w orędziu Ojca Świętego na tegoroczny Światowy Dzień Migranta, jest ona wyzwaniem dla Kościoła, który służąc całej ludzkiej rodzinie, musi podjąć i sprostać mu w ewangelicznym duchu powszechnej miłości. Proces związany z przemieszczaniem się milionów ludzi skłania do refleksji również Polaka, w kraju i za granica, nad osobista postawą miłości wobec każdego człowieka będącego ofiara niesprawiedliwości, egoizmu i ludzkiej nienawiści. Poprzez miłość miłosierną odnajdujemy zagubionych życiowo i pomagamy odnaleźć ich miejsce we wspólnocie Kościoła. Dzisiejsze dobre postanowienia, które rodzą się w naszych sercach starajmy umocnić modlitwą różańcową. Odpowiadając na wezwanie Augusta Kardynała Hlonda Prymasa Polski, Założyciela Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej, który po wojnie mówił do polskich pielgrzymów w Neviges, "strzeżmy tężnego ducha wiary, by nim krzepić serca polskie i odcinać się duchem Chrystusowym od zalewu niewiary, pielęgnując głębokie życie religijne i z różańcem w ręku wypraszać lepsze jutro", razem z Maryją wpatrujmy się w Chrystusa i prosząc o odnowę naszego życia, by owocowało czynami mającymi źródło w Jego miłości ogarniającej każdego bez wyjątku człowieka. Na drodze naszych różańcowych rozważań, kierunkowskazem będzie dla nas encyklika Ojca Świętego Jana Pawła II "Ecclesia de Eucharistia." Jak uczy Ojciec Święty Kościół wezwany jest do pogłębiania komunii z Bogiem w Trójcy Jedynym i komunii między wiernymi. Eucharystia jest więc w centrum tajemnicy Kościoła i serca człowieka uzdalniając je do czynów miłości względem potrzebujących i zapomnianych przez społeczeństwa. Prośmy również, podczas modlitwy różańcowej, o głębokie ukochanie Jezusa Eucharystycznego a poprzez Niego każdego Polaka.

TAJEMNICE RADOSNE.

1. Zwiastowanie
"W pewnym sensie Maryja wyraziła swoją wiarę eucharystyczną, jeszcze zanim Eucharystia została ustanowiona, przez sam fakt ofiarowania swojego dziewiczego łona, aby mogło się dokonać Wcielenie Słowa Bożego. Eucharystia odsyłając do męki i zmartwychwstania, wyraża jednocześnie ciągłość z tajemnicą Wcielenia. W zwiastowaniu Maryja poczęła Syna Bożego również w fizycznej prawdzie ciała i krwi, antycypując w sobie to, co w jakiejś mierze realizuje się sakramentalnie w każdym wierzącym, który przyjmuje pod postacią chleba i wina Ciało i Krew Pańską." Prośmy w tej tajemnicy o łaskę częstej Komunii Świętej w naszym życiu.

2. Nawiedzenie
"W Eucharystii Kościół łączy się w pełni z Chrystusem, utożsamiając się z duchem Maryi. Jest to prawda, którą można zgłębić odczytując ponownie <Magnificat> w perspektywie eucharystycznej. Eucharystia jest bowiem jak hymn Maryi, przede wszystkim dziękczynieniem i uwielbieniem. Kiedy Maryja wznosi okrzyk <Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim> nosi już w łonie Jezusa. Wielbi Ojca <przez> Jezusa, lecz wielbi Go także <w> Jezusie i <z> Jezusem. Oto jest właśnie prawdziwa <postawa eucharystyczna>. Wypraszajmy łaskę nieustannego dziękczynienia za Eucharystyczną obecność Chrystusa.
 
3.Narodzenie
"Czy Maryja, kontemplująca oblicze Chrystusa dopiero co narodzonego i tuląca Go w ramionach, nie jest dla nas niedoścignionym wzorem miłości natchnienia podczas każdej naszej Komunii Eucharystycznej?... Jak wyobrazić sobie uczucia Maryi, która słyszała z ust Piotra, Jana, Jakuba i innych Apostołów słowa z ostatniej Wieczerzy: <To jest Ciało moje, które za was będzie wydane>... Przeżywanie Eucharystii musiało oznaczać dla Maryi niejako powtórne przyjęcie w Jej łonie serca, które biło rytmem Jej serca, ponownym przeżywaniem tego, czego osobiście doświadczyła pod krzyżem... Syn Boży i Syn Maryi, uobecnia się w całym swoim Bosko ludzkim jestestwie pod postaciami chleba i wina. " Módlmy się w tej tajemnicy za rodziców, by byli dla swoich dzieci żywym przykładem umiłowania Chrystusa, poprzez regularną praktykę spowiedzi świętej i częstą Komunię Świętą

4. Ofiarowanie
"Przez całe życie u boku Chrystusa, nie tylko na Kalwarii, Maryja realizowała wymiar ofiarny Eucharystii. Kiedy zaniosła Dziecię Jezus do świątyni w Jerozolimie, <aby Je przedstawić Panu> usłyszała zapowiedź starego Symeona, że to Dziecko będzie <znakiem sprzeciwu> i że <miecz> przeszyje także Jej duszę. W ten sposób został przepowiedziany dramat ukrzyżowania Syna i w jakimś sensie zostało zapowiedziane stabat Mater Dziewicy u stóp krzyża. Przygotowując się, dzień po dniu, do wydarzenia Kalwarii Maryja przeżywa jakby <antycypowaną Eucharystię>, można by powiedzieć <komunię duchową> pragnienia i ofiary, która będzie miała swoje wypełnienie w zjednoczeniu z Synem w męce, a potem - w okresie popaschalnym - wyrazi się w Jej uczestnictwie w sprawowanej przez apostołów celebracji eucharystycznej - <pamiątce> męki." Prośmy o łaskę dostrzegania w Jezusie Eucharystycznym Mistrza, który nas umacnia i pomaga dźwigać życiowy krzyż.

5. Odnalezienie
"Maryja z Józefem z niepokojem i bólem serca szukali Jezusa, kiedy zaginął w czasie pielgrzymki do Jerozolimy. Odnaleźli Go w świątyni, w której składano ofiary podczas świąt paschalnych. To poszukiwanie i odnalezienie odbywało się więc w kontekście świątecznej liturgii składania ofiar. Odnaleźli Jezusa zadającego pytania i odpowiadającego mądrze na pytania uczonych w Piśmie. Można powiedzieć, że była to swoista "liturgia słowa". Jest to wyraźna wskazówka dla tych, którym dzisiaj zdarza się zgubić Jezusa, kiedy wyruszają na Jego poszukiwanie. Dzisiaj Jezusa można odnaleźć w Kościele, a w nim przede wszystkim w słowie, które Kościół przechowuje i głosi i w Eucharystii, którą Kościół sprawuje na Jego pamiątkę. W tych poszukiwaniach Maryja jest najlepszą przewodniczką. Dobrze jest mieć Maryję przy sobie. Stanie się to, gdy na wzór Jana - jak mówi Ojciec święty - przyjmiemy do siebie Tę, która za każdym razem jest nam dawana za Matkę. Oznacza to jednocześnie podjęcie zadania upodobnienia się do Chrystusa w szkole Maryi i zgodę na to, żeby nam towarzyszyła. Wypraszajmy za wstawiennictwem Maryi łaskę nawrócenia dla tych, którzy od lat nie przystępują do Komunii Świętej.

TAJEMNICE ŚWIATŁA

1. Chrzest w Jordanie
"Włączenie w Chrystusa, jakie dokonuje się w Chrzcie świętym, odnawia się i nieustannie umacnia przez uczestnictwo w Ofierze eucharystycznej, przede wszystkim, gdy jest to uczestnictwo pełne przez udział w Kom unii sakramentalnej. Możemy powiedzieć, że nie tylko każdy z nas przyjmuje Chrystusa, lecz także Chrystus przyjmuje każdego z nas. Zacieśnia więzy przyjaźni z nami: "Wy jesteście przyjaciółmi moimi" (J 15,14). My właśnie żyjemy dzięki Niemu: "Ten, kto Mnie spożywa będzie żył przeze Mnie" (J 6,57). W Komunii eucharystycznej realizuje się w podniosły sposób wspólne, wewnętrzne <zamieszkanie> Chrystusa i ucznia: "Trwajcie we Mnie, a ja w was będę trwać" (por. J 15,4). Prośmy o łaskę przyjaźni z Chrystusem, czego wyrazem niech będzie czyste sumienie i gotowość przyjmowania Go do swego serca, do końca naszego życia.

2. Gody w Kanie Galilejskiej
"Jeżeli Eucharystia jest tajemnicą wiary, która przewyższa nasz intelekt, a przez to zmusza nas do najpełniejszej uległości słowu Bożemu, nikt tak jak Maryja nie może być wsparciem i przewodnikiem w takiej postawie. Nasze powtarzanie dzieła Chrystusa z Ostatniej wieczerzy, które jest wypełnianiem Jego nakazu: <To czyńcie na moja pamiątkę!>, staje się jednocześnie przyjęciem zaproszenia Maryi do okazywania Mu posłuszeństwa bez wahania: <Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie> (J 2,5). Módlmy się o umocnienie i wytrwania aż do śmierci w sakramentalnym związku małżeńskim dla wszystkich rodzin katolickich.

3. Nauczanie o Królestwie
"Sobór Watykański II przypomniał, że Ofiara eucharystyczna stanowi centrum wzrastania Kościoła. Stwierdziwszy bowiem, że <Kościół, czyli królestwo Chrystusa już teraz obecne w misterium, z mocy Boga rośnie w sposób widzialny na świecie>, i chcąc niejako odpowiedzieć na pytanie: <W jaki sposób wzrasta?> dodaje: <Ilekroć sprawowana jest na ołtarzu ofiara krzyża, w której "Chrystus został złożony w ofierze jako nasza Pascha" (1 Kor 5,7), dokonuje się dzieło naszego odkupienia. Jednocześnie w sakramencie Chleba eucharystycznego przedstawiana jest i dokonuje się jedność wiernych, którzy stanowią jedno ciało w Chrystusie (por. 1 Kor 10,17)>. Wypraszajmy łaskę jedności dla wszystkich wspólnot parafialnych w Ojczyźnie poza jej granicami.

4. Przemienienie Pańskie
"Przez konsekrację chleba i wina dokonuje się przemiana całej substancji chleba w substancję Ciała Chrystusa, Pana naszego, i całej substancji wina w substancję Jego Krwi. Tę przemianę trafnie i właściwie nazwał święty i Katolicki Kościół przeistoczeniem>. Rzeczywiście, Eucharystia jest misterium fidei, tajemnicą, która przerasta nasze myśli i może być przyjęta tylko w wierze, jak często przypominają katechezy patrystyczne o tym Boskim Sakramencie. <Nie dostrzegaj - zachęca święty Cyryl Jerozolimski - w chlebie i winie prostych i naturalnych elementów, ponieważ Pan sam wyraźnie powiedział, że są Jego Ciałem i Jego Krwią: potwierdza to wiara, chociaż zmysły sugerują coś innego>. Módlmy się o pogłębienie wiary w Eucharystyczna obecność Jezusa dla młodzieży i dzieci w Polsce i za granicą.

5. Ustanowienie Eucharystii

"Pan Jezus tej nocy, której był wydany> (1 Kor 11,23), ustanowił Ofiarę eucharystyczną swojego Ciała i swojej Krwi. Słowa apostoła Pawła przypominają nam dramatyczne okoliczności, w jakich narodziła się Eucharystia. Zawiera ona niezatarty zapis męki i śmierci Pana. Nie jest tylko przywołaniem tego wydarzenia, lecz jego sakramentalnym uobecnieniem. Jest ofiarą Krzyża, która trwa przez wieki. Prawdę tę dobrze wyrażają słowa, jakimi w rycie łacińskim lud odpowiada na wypowiadaną przez kapłana aklamację: <Oto wielka tajemnica wiary> - <Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu!>
Kościół otrzymał Eucharystię od Chrystusa, swojego Pana, nie jako jeden z wielu cennych darów, ale jako dar największy, ponieważ jest to dar z samego siebie, z własnej osoby w jej świętym człowieczeństwie, ale też jako dar Jego dzieła zbawienia. Nie pozostaje ono ograniczone do przeszłości, skoro <to, kim Chrystus jest, to, co uczynił i co wycierpiał dla wszystkich ludzi, uczestniczy w wieczności Bożej, przekracza wszelkie czasy i jest stale w nich obecne...> Prośmy o głębokie umiłowanie Jezusa przychodzącego do nas podczas każdej Mszy Świętej.

TAJEMNICE BOLESNE

1.Modlitwa w Ogrójcu
"Dzięki Komunii eucharystycznej Kościół jest w równym stopniu umocniony w swojej jedności Ciała Chrystusa. Święty Paweł, pisząc do Koryntian odnosi się do tej jednoczącej skuteczności uczestnictwa w Uczcie eucharystycznej: <Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa? Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba> (1 Kor 10,16-17). Precyzyjny i głęboki jest komentarz świętego Jana Chryzostoma: <Czym w rzeczywistości jest chleb? Jest Ciałem Chrystusa. Kim stają się ci, którzy go przyjmują? Ciałem Chrystusa; ale nie wieloma ciałami, lecz jednym ciałem. Faktycznie, jak chleb jest jednością, choć składa się nań wiele ziaren, które choć się nie znają, w nim się znajdują, tak, że ich różnorodność zanika w ich doskonałym zjednoczeniu - w ten sam sposób również my jesteśmy wzajemnie ze sobą zjednoczeni, a wszyscy razem z Chrystusem>. Módlmy się, aby rodziny polskie czerpały siłę do wzajemnej miłości i jedności z uczestnictwa we Mszy Świętej.
 
2. Biczowanie
"Prawdziwie w Eucharystii (Jezus) objawia nam miłość, która posuwa się <aż do końca> (por. J 13,1) - miłość, która nie zna miary. Ten wymiar powszechnej miłości, zawarty w sakramencie Eucharystii, znajduje swój fundament w słowach samego Zbawiciela. Ustanawiając Eucharystię, nie ograniczył się On jedynie do powiedzenia: <To jest Ciało moje>, <to jest krew moja>, lecz dodał: <które za was będzie wydane... która za was będzie wylana> (Mt 26,26.28). Nie potwierdził jedynie, że to, co im dawał do jedzenia i do picia, było Jego Ciałem i Jego Krwią, lecz jasno wyraził, że ma to wartość ofiarniczą , czyniąc obecną w sposób sakramentalny swoją ofiarę, która niedługo potem miała dokonać się na krzyżu dla zbawienia wszystkich. Prośmy za wszystkich chorych, cierpiących i samotnych, aby w sakramencie Komunii Świętej widzieli źródło nadziei i umocnienia.

3. Cierniem ukoronowanie
Kult, jakim otaczana jest Eucharystia poza Mszą świętą, ma nieocenioną wartość w życiu Kościoła. Jest on ściśle związany ze sprawowaniem Ofiary eucharystycznej. Obecność Chrystusa pod świętymi postaciami, które są zachowane po Mszy świętej - obecność, która trwa, dopóki istnieją postacie chleba i wina - wywodzi się ze sprawowania Ofiary i służy Komunii sakramentalnej i duchowej... Pięknie jest zatrzymać się przy Nim i jak umiłowany Uczeń oprzeć głowę na Jego piersi (Por. J 13,25), poczuć dotknięcie nieskończona miłością Jego Serca. Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim <sztuką modlitwy>, jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymywania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości? Ileż to razy, moi drodzy Bracia i Siostry, przeżywałem to doświadczenie i otrzymywałem dzięki niemu siłę, pociechę i wsparcie! Prośmy o łaskę odnowienia naszej relacji do Żywego Jezusa poprzez nabożeństwa eucharystyczne i częste spotkania na adoracji w ciszy naszych kościołów i kaplic.

4. Droga krzyżowa
"U progu trzeciego tysiąclecia my wszyscy, dzieci Kościoła, jesteśmy zachęcani do podjęcia z odnowionym zapałem drogi życia chrześcijańskiego. Jak napisałem w Liście apostolskim Novo millennio ineunte : <Nie trzeba (...) wyszukiwać "nowego programu". Program już istnieje: ten sam, co zawsze, zawarty w Ewangelii i w żywej Tradycji. Jest skupiony w istocie rzeczy wokół samego Chrystusa, którego mamy poznawać, kochać i naśladować, aby żyć z Nim życiem trynitarnym i z Nim przemieniać historię, aż osiągnie swą pełnię w niebieskim Jeruzalem. Wypełnienie tego programu odnowionej gorliwości wiedzie przez Eucharystię." Módlmy się o umiłowanie i częste rozważanie Pisma Świetego, które pozwala poznać, ukochać i wskazuje jak naśladować Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie.
 
5. Śmierć
"Msza święta uobecnia ofiarę Krzyża... Eucharystia przez swój ścisły związek z ofiarą na Golgocie jest ofiarą w pełnym sensie, a nie tylko w sensie ogólnym, jakby jedynie chodziło o zwykłe darowanie się Chrystusa jako pokarm duchowy dla wiernych, bowiem dar Jego miłości i Jego posłuszeństwa aż do ostatniego tchnienia (por. J 10,17-18) jest przede wszystkim darem dla Jego Ojca. Oczywiście jest także darem dla nas, co więcej, dla całej ludzkości, ale głównie jest darem dla Ojca : jest to tajemnica <ofiary, którą Ojciec przyjął, odwzajemniając bezgraniczne oddanie swego Syna, kiedy Ten stał się posłuszny aż do śmierci (por. Flp 2,8), swoim ojcowskim oddaniem - a był to dar nowego Życia nieśmiertelnego w zmartwychwstaniu>." Prośmy o łaskę zrozumienia naszego pełnego uczestnictwa we Mszy Świętej, które przygotowuje nas na ostateczne spotkanie z Jezusem.

TAJEMNICE CHWALEBNE

1. Zmartwychwstanie
"Eucharystia zawiera w sobie oprócz męki i śmierci także Jego zmartwychwstanie. Przypomina o tym aklamacja po przeistoczeniu: Wyznajemy Twoje zmartwychwstanie. Rzeczywiście ofiara eucharystyczna uobecnia nie tylko tajemnice męki i śmierci Zbawiciela, lecz także tajemnicę zmartwychwstania, w której ofiara znajduje swoje wypełnienie. Jako żywy i zmartwychwstały, Chrystus może uczynić siebie w Eucharystii <chlebem życia> (J 6,35.48), <chlebem żywym> (J 6,51). Święty Ambroży przypominał o tym neofitom, odnosząc wydarzenie zmartwychwstania do ich życia: <Jeśli dzisiaj Chrystus jest twój, zmartwychwstaje dla ciebie każdego dnia>. Prośmy o łaskę nawrócenia dla wszystkich, którzy w stanie grzechu śmiertelnego przystępują do Komunii Świętej.

2. Wniebowstąpienie
"Aklamacja, jaką lud wypowiada po konsekracji, celowo kończy się słowami wskazującymi na wymiar eschatologiczny Ofiary eucharystycznej: <oczekujemy Twego przyjścia w chwale>. Eucharystia kieruje do ostatecznego celu, jest przedsmakiem pełni radości obiecanej przez Chrystusa; w pewnym sensie jest antycypacją Raju - w niej <otrzymujemy zadatek przyszłej chwały>... Kto się karmi Chrystusem w Eucharystii, nie potrzebuje wyczekiwać zaświatów, żeby otrzymać życie wieczne: posiada je już na ziemi, jako przedsmak przyszłej pełni, która obejmie człowieka do końca. Wypraszajmy dla naszych rodaków i dla nas łaskę zbawienia.

3. Zesłanie Ducha Świętego
"Liturgii świętego Jakuba: w epiklezie anafory prosimy Boga Ojca, aby zesłał Ducha Świętego na swoich wiernych i na składane dary, by Ciało i Krew Chrystusa <służyły tym wszystkim, którzy w niej (Eucharystii) uczestniczą (...) dla uświęcenia dusz i ciał (...)>. Boski Pocieszyciel umacnia Kościół przez uświęcenie eucharystyczne wiernych. Prośmy za wszystkich zmagających się ze swoimi nałogami, aby dzięki mocy Ducha Świętego doświadczyli łaski zwycięstwa "życia nad śmiercią".

4. Wniebowzięcie
"Wejdźmy, umiłowani Bracia i Siostry, do szkoły świętych, wielkich mistrzów prawdziwej pobożności eucharystycznej. W ich świadectwie teologia Eucharystii nabiera całego blasku przeżycia, <zaraża> nas i niejako <rozgrzewa>. Posłuchajmy przede wszystkim Najświętszej Dziewicy Maryi, w której tajemnica Eucharystii jawi się bardziej niż w kimkolwiek innym jako tajemnica światła. Patrząc na Nią poznajemy przemieniającą moc, jaką posiada Eucharystia. W Niej dostrzegamy świat odnowiony w miłości. Kontemplując Ją wzięta do Nieba z duszą i ciałem, dostrzegamy skrawek <nowych niebios> i <nowej ziemi>, które otworzą się przed naszymi oczyma wraz z powtórnym przyjściem Chrystusa. Tu na ziemi Eucharystia stanowi ich <rękojmię> i w pewnym sensie antycypację: Veni DomineJesu! (Ap 22,20). Módlmy się za wstawiennictwem Maryi za wszystkich, którzy odeszli z Kościoła i trwają w destrukcyjnych wspólnotach nowych ruchów religijnych.

5. Ukoronowanie
Ojciec święty zauważa, że nie przypadkiem anafory liturgii wschodniej i łacińskie modlitwy eucharystyczne przypominają ze czcią Maryję, zawsze Dziewicę, Matkę naszego Pana i Boga Jezusa Chrystusa, Aniołów, świętych Apostołów, Męczenników i wszystkich Świętych. Ten wymiar Eucharystii zasługuje na podkreślenie: gdy sprawujemy ofiarę Baranka, uczestniczymy w liturgii niebiańskiej i jednoczymy się z niezliczonym tłumem, który woła: <Zbawienie w Bogu naszym, Zasiadającym na tronie i w Baranku> (Ap 7,10). Zaiste Eucharystia jest bramą nieba, która otwiera się na ziemi. Jest promieniem chwały niebieskiego Jeruzalem, które przenika cienie naszej historii i rzuca światło na drogi naszego życia. Pomódlmy się za wszystkich, którzy odeszli już z tego świata, aby otrzymali nagrodę życia wiecznegoModlitwa do Matki Bożej w intencji Towarzystwa Chrystusowego
Bogarodzico, Matko nasza, Królowa Towarzystwa Chrystusowego! Wielbimy dobrego Boga, który w Duchu Świętym wyniósł Cię spośród wszystkich ludzi do wielkiej godności Matki swojego Syna i obdarzył Cię pełnią łaski.
Synowi zaś Twojemu Jezusowi dziękujemy za to, że w ostatniej godzinie swego życia ustanowił Cię Matką Kościoła. Od tego bowiem momentu cały Kościół, każda jego cząstka ma prawo odwoływać się do Twego macierzyńskiego Serca.
Zwracamy się więc i my z ufnością do Ciebie, Matko, powierzając Ci na dalsze lata owocnej pracy wobec emigrantów polskich rozsianych po całym świecie Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej. Do naszej słabej wiary i miłości dodaj Twej miłości i wiary i oddaj je Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi, a przez Niego Bogu Ojcu, który z Duchem Świętym żyje i króluje przez wszystkie wieki wieków. Amen.
 
 
 
NABOŻEŃSTWO W INTENCJI POLSKIEJ EMIGRACJI:

 
1. Pieśń na wystawienie Najświętszego Sakramentu
 
2. Wprowadzenie:
 

Bądź pochwalony Panie Jezu Chryste obecny wśród nas w Najświętszym Sakramencie. Wierzymy w Ciebie, lecz wzmocnij naszą wiarę. Ufamy Tobie, ale wspomóż naszą nadzieję. Miłujemy Ciebie, lecz uczyń nasza miłość bardziej gorącą. Uwielbiamy Ciebie jako Stwórcę wszechrzeczy, pragniemy Ciebie jako celu ostatecznego, wychwalamy jako ustawicznego dobroczyńce, wzywamy Ciebie jako miłosiernego obrońcę. Wznosimy dzisiaj do Ciebie naszą wspólną modlitwę za naszych Rodaków rozproszonych po całym świecie. W sposób szczególny chcemy prosić w intencji Polonii węgierskiej wypraszając dla niej łaskę kształtowania codzienności w oparciu o Twoją mądrość, sprawiedliwość i miłość.
Żyjemy w czasach głębokich przemian, które obejmują pojedyncze osoby, grupy etniczne i narody. Nierzadko przemiany te związane są z przejawami panowania mocnych nad słabszymi, przesadną niechęcią czy wręcz wrogością do cudzoziemców. Przyjmij naszą dzisiejszą obecność jako wyraz szczególnej modlitwy w intencji Polaków przebywających z różnych przyczyn z dala od swych rodzin i domów. Dzień dzisiejszy uczyń dniem głębokiej refleksji nad naszą postawą jako katolików względem tych, którzy przybyli do naszego kraju z różnych stron świata.
Poprzez naszą wspólną modlitwę chcemy Panie włączyć w wielka modlitwę zgromadzonych na Jasnej Górze Polaków z kraju i zagranicy, która ma umocnić wspólnotę Kościoła w poszczególnych krajach świata w "nieustannym poszukiwaniu zaginionych owiec"

3. Czytanie:
Mt 18, 1 – 6.
 
4. Rozważanie
 

Z orędzia Jana Pawła II na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2003. Przeciw przejawom rasizmu, ksenofobii i skrajnego nacjonalizmu.:
 
"Kościół zdaje sobie sprawę, że uzależnianie przynależności do lokalnej współnoty od kryteriów etnicznych lub innych znamion zewnętrznych prowadziłoby do zubożenia wszystkich, byłoby też sprzeczne z podstwawowym prawem ochrzczonych do sparwowania kultu i udziału w życiu wspólnoty. Co więcej, jeśli nowi przybysze czuja się niemile widziani w lokalnej wpólnocie parafialnej, ponieważ nie znają miejscowego języka i nie stosuja się do miejscowych obyczajów, łatwo stają się "zagubionymi owcami" Utrata tych "maluczkich" z powodu dyskryminacji, choćby tylko ukrytej, powinna budzic głęboką troskę zarówno duszpasterzy jak i wiernych."
 
"Solidarność, której źródłem jest ewangeliczna miłość nie przychodzi łatwo. Wymaga odpowiedniego przygotowania i przezwyciężenia postawy zamknięcia w sobie, która w wielu współczesnych społeczeństwach występuje w formach coraz bardziej subtelnych i rozpowszechnionych. Wzywam rodziców i nauczycieli, aby zwalczali rasizm, ksenofobie, kształtując postawy pozytywne, oparte na katolickiej nauce społecznej."
 
"Chrześcijanie coraz bardziej zakorzenieni w Chrystusie muszą dokładać starań, aby przezwyciężać wszelkie skłonności do zamykania się w sobie oraz dostrzegać w ludziach innej kultury dzieło Boże. Tylko prawdziwa miłość ewangeliczna jest wystarczająco silna, by dopomóc w przejściu od zwykłej tolerancji wobec innych do prawdziwego poszanowania ich odmienności. Tylko odkupieńcza łaska Chrystusa może zapewnić nam zwycięstwo w codziennych zmaganiach, aby przejść od egoizmu ku lrtuizmowi, od lęku ku otwrtości, od odrzucenia ku solidarności."
 
"Wzywam tez imigrantów, aby uznali że maja obowiązek odnosić się z szacunkiem do przyjmujących ich krajów i respektować prawa, kulturę i tradycję narodu, który ich gości. Tylko w ten sposób rozwijac się będzie harmonijne współżycie społeczne."
 

5. Pieśń: Gdzie miłość wzajemna i dobroć

6. Dziesiątka różańca świętego.
 
7. Modlitwa powszechna

Trwając w Twojej obecności, Panie, pragniemy polecić Tobie wszystkie sprawy polskich emigrantów. Pragniemy na nowo zawierzyć ich Tobie, a przez wstawiennictwo Matki Bożej i patronów emigracji, Sług Bożych: kard. Augusta Hlonda i o. Ignacego Posadzego, zanosimy do Ciebie naszą modlitwę:
Obdarzaj łaską zdrowia i siłami duchowymi Jana Pawła II, by mógł nadal przewodzić Kościołowi w utwierdzaniu wiary wierzących, a szczególnie ludzi żyjących z dala od swojej własnej Ojczyzny.
Emigrantom polskim rozproszonym po krańcach ziemi udziel łaski wytrwania w "wierze ojców" i głębokiego umiłowania naszej Ojczyzny.
Spraw, by organizacje polonijne poprzez swoją działalność kulturalną, religijną, społeczną przyczyniały się do zwalczania przejawów ksenofobii, nacjonalizmu i rasizmu.
Wspieraj wszystkich duszpasterzy polonijnych w ciągłym trudzie odnajdywania i wprowadzania do wspólnoty Kościoła "zaginionych owiec".
Udziel chwały ołtarza Sługom Bożym: Augustowi Hlondowi i Ignacemu Posadzemu, patronom polskiej emigracji.
Zjednocz wszystkich trwających na modlitwie w intencji polskiej emigracji w jeden lud wytrwale pielgrzymujący do Ojczyzny Niebieskiej.
Ojcze nasz.......
 
7. Pieśń na błogosławieństwo

8. Błogosławieństwo

9. Pieśń na wyjście