Zobacz materiały z roku 2003 >>>
Dzień modlitw za emigrację
(Materiały z roku 2002)
Nabożeństwo różańcowe
Pieśń eucharystyczna na wystawienie Najświętszego Sakramentu.
Komentarz:
Bądź uwielbiony, nasz Panie, obecny wśród nas w znaku Boskiego Chleba, poprzez który jesteś obecny pośród nas:
- pośród Kościoła w swej pielgrzymce wiary rozsianego po świecie i gromadzonego w jedno przez Ciebie,
- pośród Kościoła uczącego się czuwać i oczekiwać na Twoje powtórne przyjście.
Wielu naszych rodaków, emigrantów rozsianych przez czasy wieków i wydarzeń zostało już obmytych w Twojej Boskiej Krwi i zgromadzonych ze wschodu i zachodu, południa i północy, aby odebrać swój wieniec chwały. Oni teraz uwielbiają Twoje Oblicze już bez zasłony wiary. Do nich z tęsknotą pragniemy dołączyć, by wielbić Twoje Oblicze.
W tej modlitwie różańcowej klęcząc przed Tobą pragniemy stanąć przy każdym emigrancie, przy jego trosce, kłopocie, rozterce serca i osiągnięciach i razem z nimi ofiarować siebie z ufnością, przyzywając Twej pomocy z pragnieniem wyrywającym się z duszy: Panie przymnóż nam wiary. Wzywając opieki Matki Bożej, Twojej i naszej Matki, odmawiamy modlitwę różańcową ufając, że Różaniec święty to zbroja duchowa dawnych i nowych czasów.
Tajemnice radosne
1. Zwiastowanie
W tajemnicach życia sakramentalnego, w modlitwie, w rozmyślaniu prawd Objawionych
i Opatrzności szukajcie tych odruchów pobudek i mocy, które w Niepokalanym
Sercu Maryi towarzyszyły Jej hymnowi wielkości dziękczynienia "Magnifikat"
- Uwielbiaj duszo moja Pana (Przemówienie o zadaniach kobiety katolickiej w
Warszawie, 23 VI 1946).
2. Nawiedzenie
Dobroć to złoty klucz do ludzkich serc. Pod wpływem dobroci otwierają się
serca ludzkie, jak kielichy kwiatów pod wpływem promieni słonecznych. Dobroć
stanowi największą siłę na ziemi. Dobroć dokonała więcej nawróceń niż gorliwość,
niż wymowa i uczoność. Dobroć nasza niech przejawia się w osobistym miłosierdziu.
Wzorem dobroci to Najświętsza Maryja Panna i Jej Niepokalane Serce pełne macierzyńskiej
dobroci i tkliwości (Myśli wypowiedziane do ks. I. Posadzego, Warszawa 16 VIII
1948).
3. Narodzenie
Niewiasty, polskie kobiety, mimo najtrudniejszych warunków życiowych, nie
zważając na atmosferę często rodzinie nieprzychylną, odtwarzajcie dostojną
tradycję domową, dbajcie o cześć swojej rodziny, przekazujcie potomności dziedzictwo
wiary i cnoty, a nade wszystko urabiajcie wrażliwą i chłonną duszę polskiego
dziecka czarem życiowego przykładu (Przemówienie o zadaniach kobiety katolickiej
w Warszawie, 23 VI 1946).
4. Ofiarowanie
Wsparci łaską Bożą i opieką Matki Bożej chętnie idziemy na trud i poświęcenie,
na ofiarę każdą, byleby świętą wolę Bożą spełnić, byle się w życiu uświęcić,
a Boskiemu Odkupicielowi jak najwięcej dusz pozyskać.
5. Znalezienie
W imię Boże, pod znakiem Chrystusa Króla, ruszamy na tę świętą i pokojową
wyprawę apostolską. Włóżmy zbroję wiary. Dopełnijmy w duszach nadprzyrodzonego
życia. Dostojnością moralną uświęćmy każdy krok. Miłością poszerzmy każdy krok.
Śmiało i odważnie idźmy na apostolstwo prawdy (Z przemówienia ku czci Chrystusa
Króla w Poznaniu, 28 X 1945).
Tajemnice światła
1. Chrzest w Jordanie
Odrodzenie religijne. Nie polega ono na tym, że tu i tam zaprowadzimy jakąś
poprawkę w trybie życia. Nie zależy ono na rozmnożeniu zewnętrznych aktów religijnych,
ani nie stanowi o nim liczba poświęconych sztandarów. To odrodzenie musi się
dokonać nie na powierzchni życia, ale głęboko wewnątrz duszy. Wiosną Chrystusową
muszą ożyć najpierw serca, a wtedy z nich rozejdą się odrodzone energie wiosenne
na całokształt życia (List pasterski "O życie katolickie na Śląsku", Katowice
1 III 1924).
2. Objawienie siebie na weselu w Kanie
Dzisiaj, gdy nadchodzi godzina, że wszystko jest w rękach Matki Najświętszej,
błagajmy Ją o ratunek dla świata codzienną modlitwą różańcową, a Ona - Zwiastunka
życia poprowadzi nas do Zbawiciela. Nie tylko w miesiącu październiku odmawiajmy
różaniec, ale niech ten pobożny zwyczaj przeniesie się na miesiąc następny
i wszystkie miesiące roku. Niech ta modlitwa stanie się naszym ulubionym zajęciem,
niech rozbrzmiewa w kościołach, kaplicach i, owszem, niech jej szept słyszany
będzie w domach rodzinnych i warsztatach pracy. Różaniec nas zbawi, różaniec
wesprze w trudach codziennego życia. Wróćmy do różańca, a odnajdziemy pokój
Chrystusowy, jakiego świat dać nie może (Z przemówienia w kościele św. Anny,
Warszawa 12 X 1948).
3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia
Kościół chce się nazwać
Kościołem wojującym. W rzeczy samej prowadzi dwudziestowiekową wojnę o wielką
sprawę, o dzieło Odkupienia, o Królestwo Boże. Jest to walka
o prawdę, o wartości duchowe, o godność człowieczeństwa. Walczy ze złem i grzechem,
nie z człowiekiem, nie z grzesznikiem... Kościół woli prowadzić, zachęcać,
błogosławić, nie karcić i potępiać. Ale gdy trzeba, upomnieć nie zawaha się.
Nie zamilknie wobec groźby. Swą świętą służbę spełni "nie nazywając dobra złem,
ani fałszu prawdą" (Homilia do młodzieży, Poznań 17 XI 1945).
4. Przemienienie na górze Tabor
Prawdziwe odrodzenie nasze dopiero się wtedy dokona, gdy Eucharystia przeniknie
religijność duszy polskiej, stając się jej modlitwą i rozmyślaniem, życiem
i pokarmem (Odezwa w sprawie I Krajowego Kongresu Eucharystycznego, Poznań
8 VI 1930).
5. Ustanowienie Eucharystii
Największe skarby łaski i miłosierdzia Bożego otwierają
się duszy w sakramentach świętych. Przyjęcie sakramentu to jest coś więcej
niż rozmowa z Bogiem. To
Jego święty uścisk przebaczenia i pokoju, to Boże przytulenie duszy do Ojcowskiego
Serca i Boży pocałunek, to Boże Ciało jest pokarmem i siłą do dobrego. Toteż
odrodzenie bez sakramentów świętych jest niemożliwe, a uczęszczanie do sakramentów
jest odrodzenia religijnego znakiem i miarą. Codzienna Komunia święta to ideał,
do którego dążyć musimy (List pasterski "O życie katolickie na Śląsku", Katowice
1 III 1924).
Tajemnice bolesne
1. Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu
Wierzę, że na rachunek tych przyszłych jasnych a wielkich dni Miłosierdzie
Boże policzy nam cichą, nieopisaną mękę. Wierzę, że Duch Święty za wstawiennictwem
przepoteżnej naszej Królowej zleje na polskie serca niezliczone łaski i światła,
by nas umocnić i do najwyższych wzlotów uzdolnić. Wierzę, że zbudujemy Królestwo
Boże w sobie i naokoło siebie (Z listu do K. Jedrzejewskiego, Lourdes 14 VI
1941).
2. Biczowanie
Walka z Ewangelii trwa. Apokaliptyczny film św. Jana utrwala się nieprzerwanie
na biegu wieków jako dramatyczna rzeczywistość. Pogaństwo odradza się w zmienionych
formach. Nasze pokolenie jest świadkiem najgroźniejszego buntu mocy ciemności
przeciw zbawczym zamiarom Bożym. Piekło wdarło się w świat, wojując nieprawością
i trwogą, zwodząc obłudą i kłamstwem, uskrzydlając przemoc i zniszczenie, rozbijając
Chrystusowy porządek (Przemówienie o zadaniach kobiety katolickiej, Warszawa
23 VI 1946).
3. Cierniem koronowanie
Na świętych, czcigodnych miejscach proszę pomodlić się za mnie i za wiarę
narodu, by się nie tylko nie załamała, lecz by dalej dźwigała nas na wyżyny
świętości chrześcijańskiej. Nasze wygnanie przedłuża się. Młyny Boże mielą
dalej, mielą pszenicę i plewy, Emila nieubłaganie, mielą miałko, aż przemielą
stary grzech świata, by z popiołów powstał lepszy, nowy człowiek. Ciągle głoszę,
że musimy się poprawić, bo o to głównie chodzi (Z listu do bpa Radońskiego,
Lourdes 19 II 1941).
4. Niesienie Krzyża
Bądźmy wyznawcami tego "świata ducha", tego "świata nadnaturalnego", bądźmy
ludźmi nauki i wiary, bądźmy ludźmi czasu i ludźmi wieczności. Kiedy pójdziecie
w życie akademickie, bądźcie apostołami całego człowieka, bądźcie apostołami
pełnego człowieczeństwa, tego człowieka, który ma zadanie nadprzyrodzone, który
ma wielkie Boże posłannictwo, który życie swoje wypełnia nie tylko pracą o
ten codzienny chleb, o doczesną naukę, ale powinien wnosić w naród te wielkie
walory ducha, swej osobowości, swej wiedzy i swej moralnej wartości (Z przemówienia
do studentów, Warszawa 7 III 1948).
5. Śmierć Pana Jezusa na Krzyżu
Trzeba nam odrodzić się w pokucie. W obliczu męczeńskich szczątków apostoła
cnoty chrześcijańskiej weźmy rozbrat z nieprawością, bo "jesteśmy stworzeni
w Chrystusie Jezusie na uczynki dobre". By Polak był "odrodzony przez zmartwychwstanie
Jezusa Chrystusa do żywej nadziei". By przyszłe oblicze Polski było "opromienione
blaskiem Ewangelii i chwały Chrystusa (List pasterski "Na 950- lecie śmierci
św. Wojciecha", Warszawa 10 III 1947).
Tajemnice chwalebne
1. Zmartwychwstanie
Kościół Chrystusowy jest powołany do formowania treści czasów duchem ewangelicznym.
Tej misji nie może się ani zrzec, ani wyprzeć tak, jak nie może zrezygnować
ze swego istnienia. Tego posłannictwa nie może go też pozbawić od wewnątrz
ludzka słabość ani od zewnątrz ludzka przemoc. Po wielkopostnej męce, po unicestwieniu
wielkopiątkowym wstępują weń rezurekcyjne moce wesołego dnia, który chrześcijaństwu
nastaje (Ze wstępu do periodyku "Służba", Lourdes, maj 1942).
2. Wniebowstąpienie
Pan Bóg wobec człowieka ma wielkie zamiary i gdy go powołać zamierza do szczytnych
zadań, zwykle wprzód umniejsza go i upokarza, doświadcza krzyżem i nocą, by
zrozumiał, że z siebie mało zdziałać może, a że wielkich rzeczy dokona łaską
Bożą (Przemówienie w farze poznańskiej, 22 VII 1945).
3. Zesłanie Ducha Świętego
Ty, Chryste, Boski nasz Zbawicielu, nasz Królu Wiekuisty, któryś swą męką
i śmiercią wybawił nas z niewoli grzechu, oczyść serca polskie gorzkością Twej
Męki, wybierzmuj dusze polskie mocą Świętego Ducha, myśl polską oświeć błyskawicami
prawdy Twojej, by dziełem rąk i serc naszych było Twoje Królestwo, a Polska
Twym dziedzictwem, a naród ten radością Twego Serca, a nowe czasy - wiosną
wiary (Z przemówienia ku czci Chrystusa Króla, Poznań 18 X 1945).
4. Wniebowzięcie NMP
Modlitwa nasza przed statuą Matki Najświętszej jest zarazem tą przysięgą,
przysięgą naszą, że to wszystko co kiedyś narodowe było wiekami, że to wszystko
co było związane z narodem, wszystko to zabieramy z tego dawnego świata, z
tego dawnego czasu z tym idziemy w przyszłość. Chcemy, by Bóg nam tą przyszłość
pobłogosławił i by w przyszłości Matka Boża była naszą Opiekunką i Królową
(Z przemówienia, Wrocław 23 IX 1948).
5. Ukoronowanie NMP
Na nowej tęczy chwały unosi się nad Kościołem Niepokalana. Ona chrześcijaństwo
w czasie największych rozpraw szczególną otoczy opieką i da mu zwycięstwo.
Wspomożycielko Wiernych, módl się za nami! (List pasterski "Z życia Chrystusowego",
Poznań 12 III 1935).
Modlitwa do Matki Bożej w intencji Towarzystwa Chrystusowego
Bogarodzico, Matko nasza, Królowa Towarzystwa Chrystusowego! Wielbimy dobrego
Boga, który w Duchu Świętym wyniósł Cię spośród wszystkich ludzi do wielkiej
godności Matki swojego Syna i obdarzył Cię pełnią łaski.
Synowi zaś Twojemu Jezusowi dziękujemy za to, że w ostatniej godzinie swego życia ustanowił Cię Matką Kościoła. Od tego bowiem momentu cały Kościół, każda jego cząstka ma prawo odwoływać się do Twego macierzyńskiego Serca.
Zwracamy się więc i my z ufnością do Ciebie, Matko, powierzając Ci na dalsze lata owocnej pracy wobec emigrantów polskich rozsianych po całym świecie Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej. Do naszej słabej wiary i miłości dodaj Twej miłości i wiary i oddaj je Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi, a przez Niego Bogu Ojcu, który z Duchem Świętym żyje i króluje przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Modlitwa na zakończenie
Ciebie Boga wysławiamy, Tobie Panu wieczna chwała, który żyjesz i królujesz
przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Nabożeństwo za emigrację
Pieśń: Pod Twą obronę Ojcze na niebie
Wprowadzenie:
Emigranci, wyruszając z rodzinnej ziemi, udając się na emigracyjne szlaki
poszukiwania lepszego bytu i zabezpieczenia swej przyszłości, zabierali ze
sobą obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Zabierali Matkę Syna Bożego, aby do
Niej uciekać się w chwilach trudnych. Zabierali Ją, bo Ona doświadczyła trudu
wygnania i emigracyjnego życia na obcej ziemi; udała się tam z powodu niebezpieczeństwa,
jakie groziło Jej Synowi - Jezusowi.
Matka Boża wraz z Józefem, który usłyszał we śnie: "Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu...", chcąc zabezpieczyć przyszłość, wybrali emigrację. Była to ucieczka niespodziewana, podjęta nagle, wśród nocy; towarzyszyły jej udręki i niepokoje znane także i dzisiejszym emigrantom: ból rozłąki z osobami i tym, co się kocha, porzucenie drogich sercu nadziei, wędrówka przez nieznane miejsca, trudności w znalezieniu dachu nad głową na obczyźnie, gdzie wszystko jest obce, niepewność, czy uda się zdobyć pracę zapewniającą środki do życia, tymczasowość sytuacji, w której wszystkie plany życiowe są niepewne.
Od 70 lat przy emigrancie stają chrystusowcy z darem modlitwy, opieki duszpasterskiej, stają jako świadkowie wiary, poprzez których Bóg ukazuje emigrantowi nowe horyzonty relacji człowieka do Boga, i za to w sposób szczególny dzisiaj modląc się za emigrację Bogu dziękujemy. Tak więc jedynym przewodnikiem pozostaje wiara, a oparciem modlitwa. Zapraszamy do tej celebracji także Maryję, Ona bowiem "szła naprzód w pielgrzymce wiary".
Słowo Boże - Kol 2,6-12
Rozważanie:
Fragment orędzia Jana Pawła II na dzień emigranta...
Wystawienie Najświętszego Sakramentu
Modlitwa
Stając w Twojej obecności, Panie, pragniemy dzisiaj polecić Twemu miłosierdziu i miłości sprawy emigrantów. Pragniemy na nowo zawierzyć ich Tobie, a przez wstawiennictwo Matki Bożej i patronów emigracji, Sług Bożych: kard. Augusta Hlonda i o. Ignacego Posadzego, zanosimy do Ciebie naszą modlitwę:
- aby w nauce Kościoła emigranci potrafili odnaleźć prawdziwy sens życia,
- aby wszyscy Polacy kochali i szanowali ziemską Ojczyznę,
- aby wychodźcy, wygnańcy, deportowani wytrwali w wierze i doświadczyli w swym życiu pomocy i miłości bliźnich,
- aby duszpasterze polonijni przez swoją pracę duszpasterską i świadectwo życia dopomagali emigrantom w zachowaniu wiary,
- aby nie brakowało dobrych powołań kapłańskich i zakonnych dla idei szukania rodaków po całym świecie,
- aby Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej nadal cieszyło się błogosławieństwem,
- aby umacniała się nasza wiara i miłość braterska, czyniąc z nas prawdziwych świadków Chrystusa.
(Chwila ciszy)
Módlmy się
Tobie, Boże, powierzamy wszystkich Polaków żyjących na emigracyjnych
drogach. Umocnij w nich dar, jaki otrzymali na chrzcie św. - wiarę i napełnij
na nowo
ich dusze darami Ducha Świętego w drodze do Ciebie. Który żyjesz i królujesz
na wieki wieków. Amen.
Pieśń eucharystyczna
Błogosławieństwo
Pieśń na zakończenie
Modlitwa powszechna
Przez Jezusa Chrystusa, Pasterza wszystkich wiernych, zanieśmy do Boga Ojca
naszą modlitwę:
Obdarzaj łaską zdrowia i siłami duchowymi Jana Pawła II, by mógł nadal przewodzić Kościołowi w utwierdzaniu wiary wierzących, a szczególnie ludzi żyjących z dala od swojej własnej Ojczyzny.
Emigrantom polskim rozproszonym po krańcach ziemi udziel łaski zrozumienia wartości kultury chrześcijańskiej naszej Ojczyzny.
Spraw, by organizacje polonijne poprzez swoją działalność kulturalną, religijną, społeczną krzewiły polskie tradycje i łączyły Polaków w jedno.
Wspieraj wszystkich duszpasterzy polonijnych w rozbudzaniu i podtrzymywaniu wśród emigrantów miłości do Chrystusa i Ojczyzny.
Udziel chwały ołtarza Sługom Bożym: Augustowi Hlondowi i Ignacemu Posadzemu, patronom polskiej emigracji.
Zjednocz wszystkich otaczających ten ołtarz w jeden lud wytrwale pielgrzymujący do Ojczyzny Niebieskiej.
Wszechmogący Boże, który otaczasz swój lud miłością i zaspokajasz jego potrzeby, Tobie cześć i chwała na wieki wieków. Amen.
przyg. ks. Jan Konieczny SChr