List Fundacji
im. Kardynała Augusta Hlonda

Drodzy Dobrodzieje i Przyjaciele Fundacji!

To już piętnaście lat mija od chwili, gdy grupa zapaleńców, składająca się głównie z księży Towarzystwa Chrystusowego, ale także osób świeckich, postanowiła utworzyć Fundację noszącą imię Założyciela Towarzystwa Chrystusowego – Sługi Bożego kardynała Augusta Hlonda. Wsłuchując się w jego słowa: „Na uchodźstwie polskie dusze giną”, pionierzy Fundacji postanowili wesprzeć działalność duszpasterską księży chrystusowców pracujących w najuboższych środowiskach polonijnych, m.in. w Kazachstanie, na Białorusi i na Ukrainie, konkretną pomocą materialną.

To dzieło trwa i rozwija się dzięki Wam, Drodzy Dobrodzieje. Dzięki Waszym otwartym sercom, modlitewnej pamięci i ofiarności wiele ośrodków duszpasterskich na Wschodzie zdołało się podźwignąć, często dosłownie z ruin. Na twarzach wielu dzieci pojawił się uśmiech na widok prezentów od św. Mikołaja. Wielu młodych ludzi, mających polskie korzenie, mogło na własne oczy zobaczyć Ojczyznę swoich dziadków. Wielu kleryków ze Wschodu może kształcić się w seminarium Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej w Poznaniu.

A przed nami jeszcze WIELE do zrobienia. Nie ustawajmy w czynieniu dobra, nie ustawajmy w miłości! „Miłość bliźniego musi nabrać najżywotniejszej treści!” (A.Hlond)
 

Wakacje w Polsce

Już po raz trzeci, na zaproszenie Pana Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z Warszawy, grupa dzieci i młodzieży z Iszkołdzi, Połoneczki oraz Baranowicz spędziła wspaniałe wakacje w Ośrodku Szkoleniowo-Wypoczynkowym NIK w Goławicach.

Przy ognisku	Przy stole	W czasie  Mszy św.

Dzięki wspaniałym warunkom socjalno-bytowym, nie musieliśmy się o nic martwić. Cały czas poświęciliśmy na wypoczynek, zabawę i oczywiście modlitwę. Organizatorzy zapewnili nam również takie atrakcje, jak wyjazd autokarem do kina w Warszawie, gdzie oczywiście obowiązkowym punktem programu był McDonald. Oprócz tego zwiedziliśmy Niepokalanów, miejsce, gdzie żył i pracował Święty Maksymilian Maria Kolbe, a także byliśmy przy grobie innego męczennika – ks. Jerzego Popiełuszki. Zarówno grób, jak i muzeum jemu poświęcone wywarły na nas ogromne wrażenie.

Czas biegnie bardzo szybko, więc pożegnanie przyszło nadspodziewanie prędko. Nie obyło się oczywiście bez łez, co świadczy o tym, że było nam tam naprawdę bardzo dobrze.

Za te nasze wspaniałe i niezapomniane chwile chcemy serdecznie podziękować wszystkim, dzięki którym mogliśmy tam spokojnie wypoczywać. Obiecujemy modlitwę.