 |
|||
|
Bardzo dawne i bardzo ścisłe są związki Polski i Holandii. Szczególnie lata ostatniej wojny światowej, kiedy to polscy żołnierze ginęli za wolność swoją i innych - w tym na terenie Holandii, przyniosły owoc w postaci ogromnej wdzięczności miejscowej ludności, której przejawy widoczne są gołym okiem do dnia dzisiejszego... Polacy, którzy w ten czy inny sposób znaleźli się na holenderskiej ziemi (a trzeba pamiętać, iż było kilka „fal emigracyjnych” z Polski), podtrzymywali ducha wiary, przywiązania do Kościoła katolickiego i tradycji przodków. Pragnęli też modlić się w ojczystym języku. Dlatego też korzeniami swymi polonijne duszpasterstwo w Holandii sięga nawet czasów przedwojennych. Pierwszym chrystusowcem, który podjął pracę duszpasterską wśród polskich emigrantów był ks. Stanisław Nowak (+1998 r.), który przybył do Holandii w 1970 r. Początkowo działał w Hadze, Rotterdamie, Amsterdamie i okolicy, by po czterech latach przenieść się do najbardziej katolickiego regionu Holandii, czyli Limburgii, gdzie pracował z wielkim poświęceniem aż do swej śmierci. W miarę rosnących potrzeb przybywali nowi duszpasterze: ks. Aleksander Melbruda (1984 r.), ks. Stefan Ochalski (1987 r.), ks. Sławomir Trypuć (1990 r.), ks. Krzysztof Obiedziński (1999 r.), ks. Bartłomiej Małys (2000 r.), ks. Tadeusz Kozieński (2005 r.), ks. Józef Okonek (2008 r.) oraz ks. Sławomir Klim (2009 r.). Obecnie na terenie Holandii mieszka i udziela się duszpastersko 7 chrystusowców, którzy z wielkim oddaniem spełniają misję zgromadzenia. Wobec otwierającego się holenderskiego rynku pracy, zwiększa się liczba osób przybywających z Polski i pragnących korzystać z duszpasterstwa w języku ojczystym - stąd rodzi się konieczność zwiększenia liczby duszpasterzy tak, aby zapewnić wszystkim właściwą opiekę pastoralną. Nasze zgromadzenie zakonne jest bardzo wdzięczne lokalnemu
Kościołowi holenderskiemu za stworzenie bazy umożliwiającej prowadzenie
naszej misji. Trzeba jednocześnie pamiętać, iż nasze parafie nie mają
charakteru „terytorialnego”, więc pośród parafian należy wyróżnić
tych, którzy mieszkają w Holandii na stałe i stanowią rdzeń parafii oraz
te osoby (a tych jest zdecydowana większość), które przebywają w Holandii
tylko czasowo i nie wiadomo na jak długo tutaj pozostaną... - i jednych
i drugich Towarzystwo Chrystusowe otacza opieką, i w ten sposób realizuje
swoją misję w Kościele.
|
De banden tussen Polen en Nederland zijn hecht en bestaan al lang. Vooral de jaren van de laatste wereldoorlog, toen Poolse soldaten hun leven gaven voor hun eigen vrijheid en die van anderen, ook in Nederland, brachten als vrucht de grote dankbaarheid van de plaatselijke bevolking met zich mee, waarvan we de blijken tot de dag van heden met het blote oog kunnen waarnemen... De Polen die op een of andere wijze op Nederlandse bodem terechtkwamen (men moet weten dat er meerdere 'emigratiegolven' uit Polen zijn geweest) hebben de geest van het geloof, hun gehechtheid aan de Katholieke Kerk en de tradities van de voorouders levend gehouden. Ook wilden zij graag in hun moedertaal bidden. De zielzorg voor de Polen in Nederland dateert zelfs van de jaren vóór de oorlog. De eerste priester van de ordecongregatie Societas Christi Pro Emigrantibus Polonis die in de zielzorg voor de Poolse emigranten ging werken was Stanisław Nowak (+1998), die in 1970 in Nederland aankwam. Aanvankelijk werkte hij in Den Haag, Rotterdam en Amsterdam en omgeving, maar na vier jaar vertrok hij naar de meest katholieke regio in Nederland: Limburg, waar hij tot aan zijn dood met grote overgave heeft gearbeid. Naarmate de behoefte groeide kwamen er nieuwe zielzorgers: de priesters Aleksander Melbruda (1984), Stefan Ochalski (1987), Sławomir Trypuć (1990), Krzysztof Obiedziński (1999), Bartłomiej Małys (2000)Tadeusz Kozieński (2005), Józef Okonek (2008) en Sławomir Klim (2009). Momenteel wonen en werken er 7 priesters van de genoemde congregatie in de zielzorg in Nederland, die met toewijding de missie van hun congregatie vervullen. Nu de Nederlandse arbeidsmarkt opengaat stijgt het aantal nieuwkomers uit Polen, en daarmee ook het aantal dat behoefte heeft aan zielzorg in de eigen taal. Aldus ontstaat de noodzaak om het aantal zielzorgers te vergroten teneinde iedereen te kunnen voorzien van de gewenste pastorale zorg. Onze ordecongregatie is de lokale Nederlandse kerk
zeer dankbaar voor het creëren van de mogelijkheden om onze zending uit
te voeren. Men dient niet te vergeten dat onze parochies geen territoriaal
karakter hebben, dus onder de parochianen moet je onderscheid maken tussen
hen die permanent in Nederland wonen en die de kern van de parochie vormen,
en degenen (verreweg het merendeel) die slechts tijdelijk in Nederland
verblijven, onbekend voor hoe lang... De sociëteit omringt beide groepen
met zijn zorg, en op die manier geeft hij gestalte aan zijn zending in
de Kerk. |
||
|
© TCHR Prowincja św. Józefa
|
|||