kontakt
          HOME     AKTUALNOŚCI     ZARZĄD     PLACÓWKI  NIEMCY  HOLANDIA  WŁOCHY  WĘGRY                                      LINKI

   
   
 
   
   
Chrystusowcy dla Polonii - Prowincja św. Józefa
       
 
 
       
 

Do Rzymu, stolicy chrześcijaństwa, od najdawniejszych czasów podążają rzesze pielgrzymów, w tym od ponad tysiąca lat także i nasi rodacy. Od pierwszych lat istnienia Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej, założone w 1932 r. przez ówczesnego Prymasa Polski, kard. Augusta Hlonda, na trwałe związane jest z Wiecznym Miastem. Jako pierwsi w 1935 r. wyjechali na studia klerycy Józef Grzelczak i Józef Miękus. Do wybuchu II wojny światowej w sumie było 7 kleryków-studentów. Od 1938 r. czterech braci chrystu­so­wców pełniło funkcje gospodarcze w Kolegium Polskim. Dwaj z nich: Władysław Szynakiewicz i Wincenty Walczak pozostali na placówce przez całą wojnę.

Po wyzwoleniu z niemieckich obozów do Rzymu dotarli klerycy: Franciszek Okroy, Zygmunt Szwajkiewicz i Marian Gutowski, aby kontynuować przerwane studia i otrzymać święcenia kapłańskie. Następnie dołączył do nich wyświęcony w Paryżu ks. Walery Przekop. Po uwieńczeniu studiów doktoratami ks. Przekop i ks. Okroy zamieszkali przy kościele pw. św. Stanisława Biskupa, aby pomagać nowomianowanemu opiekunowi polskich emigrantów abpowi Józe­fowi Gawlinie. Pierwszy z nich w następnych latach pełnił m.in. funkcje administratora Hospicjum św. Stanisława i Prokuratora Gene­ralnego Towarzystwa Chrystusowego, a drugi przełożonego wspól­noty zakonnej w Rzymie i Wikariusza Generalnego Towarzystwa Chrystusowego dla zagranicy. Od tamtej pory chrystusowcy związali się z duszpasterstwem naszych rodaków w kościele przy via delle Botteghe Oscure. Po śmierci abpa Gawliny kontynuowali oni pracę w Centralnym Ośrodku Duszpasterstwa Emigracyjnego przy boku biskupów: Władysława Rubina i Szczepana Wesołego.

Do początku lat siedemdziesiątych w Rzymie ciągle przygotowywało się do kapłaństwa kilku kleryków pochodzących z emigracji. W 1958 r. wyświęcony został ks. Mieczysław Kowalczyk, uczestnik bitwy o Monte Cassino, a rok później rozpoczął specyficzne „dusz­pas­terstwo objazdowe” do Polaków we Włoszech. Przez ponad 10 lat dojeżdżał do małych skupisk byłych żołnierzy polskich, którzy w wię­kszości założyli polsko-włoskie rodziny.

Rok 1970 przyniósł znaczne zmiany personalne wśród chrystu­sow­ców we Włoszech. Prokuratorem Generalnym został ks. Marian Burniak, wyświęcony w 1963 r. w Rzymie, który przejął również obowiązki duszpasterza Polaków we Włoszech (m.in. wśród polskich górników na Sardynii). Ks. Okroy wyjechał do USA, a ks. Kowalczyk po krótkim pobycie w Anglii wrócił i do śmierci (1986 r.) pomagał w kościele polskim. Ks. Przekop został przełożonym wspólnoty w Rzymie i nadal pełnił funkcję administratora Hospicjum św. Stani­sława. W 1980 r. przeniósł się na emeryturę do Genzano di Roma (zmarł w 1993 r.).

Po wyborze papieża Jana Pawła II nastąpił znaczny wzrost liczby Polaków we Włoszech. W 1981 r. pojawiła się konieczność objęcia stałą, cotygodniową opieką duszpasterską obozów dla uchodźców w Latina i Capua (koło Neapolu). Zadania tego podjął się ks. Andrzej Duczkowski - od 1978 r. zaangażowany w pracach centrali duszpasterstwa emigracyjnego przy kościele polskim. Przez kilka lat pomagał mu ks. Czesław Margas. Od połowy lat siedemdziesiątych w stałe duszpasterstwo polonijne przy kościele św. Stanisława w Rzymie oraz w obozach włączali się księża chrystusowcy studiujący w Wiecznym Mieście. Prawie 20 księży ukończyło pomagisterskie studia na rzymskich uniwersytetach.

Od połowy lat osiemdziesiątych chrystusowcy podjęli pracę w waty­kańskiej Komisji a następnie Radzie do spraw migrantów. Ponad 20 lat pracuje tam ks. Andrzej Duczkowski, a ponadto byli zatrudnieni także ks. Grzegorz Dąbrowski, ks. Edward Strycharz i ks. Artur Migas. W związku z ogromnym napływem nowych emigrantów, których liczba dochodziła do 100 tysięcy, w 1992 r. Wikariusz Rzymu usta­nowił przy kościele polskim misję cum cura animarum i duszpas­terstwo powierzył chrystusowcom pod kierunkiem każdorazowego rektora kościoła. Duszpasterzami, obok księży Burniaka i Duczko­wskiego, byli także księża: Artur Migas, Edward Strycharz, Krzysztof Antoń, Grzegorz Ryngwelski i Dariusz Lewicki.

Od początku lat dziewięćdziesiątych nowi polscy emigranci zaczęli rozjeżdżać się po całym terytorium Włoch. W ciągu minionych 10 lat powstały stałe misje polskie w Neapolu, przez pewien czas również z dojazdem do diecezji Nola (ks. Stanisław Iwańczak), w Mediolanie z dojazdem do Turynu i Brescii (ks. Tomasz Klimczak) oraz w Bolonii (ks. Włodzimierz Dziduch). Ks. Duczkowski kontynuuje coniedzielne wyjazdy do rodaków w diecezjach Latina, Caserta i Mondargone. Ponadto Towarzystwo Chrystusowe przez kilka lat obsługiwało włoską parafię Santa Maria Mediatrice w Rzymie.

Dom w Genzano di Roma przez wiele dziesięcioleci nie miał jasno sprecyzowanego przeznaczenia. Prócz ks. Przekopa mieszkali w nim przez dłuższy czas ks. Stefan Kaczmarek, ks. Józef Kosobucki, ks. Jan Konieczny, ks. Dionizy Kogut oraz bracia: Edward Kumor, Wawrzyniec Sobiecki, Lesław Kwaśnik i Grzegorz Krawczyk. Po gruntownym remoncie 5 maja 2007 roku został on poświęcony przez biskupa Albano. Obecnie mieszkańcami tego domu są: ks. Marian Burniak, ks. Tomasz Porzycki (superior; postulator w procesie beaty­fikacyjnym Sługi Bożego ks. Ignacego Posadzego) oraz br. Wiesław Osuch.

Funkcję przełożonego regionalnego chrystusowców we Włoszech powierzono ks. Andrzejowi Duczkowskiemu.

 

Dai tempi più remoti ondate di pellegrini visitano Roma; da più di un millennio fra di loro ci sono anche i polacchi. Dall'inizio della sua esistenza, la Società di Cristo per gli Emigrati Polacchi (fondata nel 1932 dall'allora Primate della Polonia, cardinale August Hlond) è legata alla Città Eterna in una maniera permanente. I primi seminaristi arrivati per motivi di studio erano Jozef Grzelczak e Jozef Miekus. Entro l'inizio della II Guerra Mondiale ci furono complessivamente sette seminaristi. Dal 1938 quattro frati della Società di Cristo ebbero incarichi nel Collegio Polacco. Due di loro, Wladyslaw Szynakiewicz e Wincenty Walczak rimasero in quella sede lungo tutta la guerra.

Dopo esser stati liberati dai campi tedeschi, giunsero a Roma i seminaristi Franciszek Okroy, Zygmunt Szwajkiewicz e Marian Gutowski, con il proposito di riprendere gli studi interrotti e di arrivare all'ordinazione sacerdotale. Furono poi raggiunti da padre Walery Przekop, ordinato a Parigi. Completati gli studi con la Tesi di Dottorato, padre Przekop e padre Okroy hanno preso dimora presso la chiesa di San Stanislao Vescovo e Martire, per portare aiuto al responsabile della pastorale per tutti gli emigranti polacchi, nominato poc'anzi arcivescovo Jozef Gawlina. Negli anni successivi, il primo di loro ha svolto gli incarichi dell'amministratore dell'Ospizio di San Stanislao e del Procuratore Generale della Società di Cristo, l'altro è diventato il superiore della comunità di Roma e Vicario Generale della Società di Cristo per l'estero. Da allora la congregazione è legata con la pastorale dei nostri connazionali presso la chiesa di Via delle Botteghe Oscure. Dopo la morte dell'arcivescovo Gawlina i membri della Società hanno continuato a lavorare nel Centro Pastorale per Emigrazione Polacca, accanto ai vescovi Wladyslaw Rubin e Szczepan Wesoly.

Fino all'inizio degli anni Settanta alcuni seminaristi si preparavano all'ordinazione sacerdotale a Roma. Nel 1958 è stato ordinato padre Mieczyslaw Kowalczyk (il quale aveva partecipato alla battaglia di Monte Cassino); un anno più tardi il sacerdote ha cominciato una particolare "pastorale ambulante" dei polacchi in Italia. Per più di dieci anni ha attraversato l'Italia per trovare dei piccoli gruppi (qualche decina di persone) di ex-soldati polacchi, i quali, nella maggior parte dei casi, hanno fondato famiglie italo-polacche.

L'anno 1970 ha portato cambiamenti significativi nella Società di Cristo in Italia. Il Procuratore Generale è diventato padre Marian Burniak, ordinato nell'anno 1963 a Roma; egli ebbe l'incarico del responsabile della pastorale per polacchi in Italia. Padre Okroy è partito per gli Stati Uniti, padre Kowalczyk, dopo un breve soggiorno in Inghilterra è tornato e ha prestato servizio nella chiesa polacca fino alla morte nel 1986. Padre Przekop è diventato superiore della comunità di Roma e ha continuato a svolgere l'incarico dell'amministratore dell'Ospizio di San Stanislao. Nell'anno 1980 si è ritirato a Genzano di Roma ed è morto nel 1993.

Dopo l'elezione di Giovanni Paolo II alla Sede Apostolica, il numero dei polacchi presenti in Italia è rapidamente cresciuto. Nell'anno 1981 è sorta la necessità di offrire un'assistenza pastorale settimanale ai profughi che risiedevano nei campi di Latina e di Capua. L'incarico è stato affidato a padre Andrzej Duczkowski, dall'anno 1978 coinvolto nei lavori del centro pastorale per l'emigrazione presso la chiesa polacca. Per alcuni anni è stato aiutato da padre Czeslaw Margas. Dalla metà degli anni settanta i sacerdoti della Società di Cristo, frequentanti le università nella Città Eterna, hanno supportato la permanente pastorale polacca presso la chiesa di San Stanislao e nei campi profughi. Quasi venti sacerdoti hanno compiuto dei corsi post-laurea nelle università romane.

Dalla metà degli anni ottanta i sacerdoti della Società di Cristo hanno ricevuto incarichi nella Pontificia Commissione e poi nel Consiglio della Pastorale per i Migranti e Itineranti. Padre Andrzej Duczkowski lavora lì da più di vent'anni; vi erano impiegati anche padri: Grzegorz Dabrowski, Edward Strycharz, Artur Migas.

Di fronte ad un'ondata della nuova immigrazione (si contavano fino a 100 000 immigrati polacchi), il Vicario di Roma ha fondato presso la chiesa polacca la missione cum cura animarum; la pastorale è stata affidata ai sacerdoti della Società di Cristo e presidiata dal Rettore di turno. Accanto a padre Burniak e padre Duczkowski, si occupavano della pastorale: Artur Migas, Edward Strycharz, Krzysztof Anton, Grzegorz Ryngwelski e Dariusz Lewicki.

Dall'inizio degli anni novanta i nuovi immigrati polacchi hanno cominciato a sparpagliarsi per tutta l'Italia. Durante gli ultimi dieci anni sono state fondate le missioni polacche a Napoli e per la diocesi di Nola (padre Stanislaw Iwanczak), a Milano e per le diocesi di Torino e Brescia (padre Tomasz Klimczak), e a Bologna (padre Wlodzimierz Dziduch). Padre Duczkowski continua ogni domenica i viaggi per incontrare dei connazionali alle diocesi di Latina, Caserta e Mondragone. Alla Società di Cristo è stata affidata inoltre la parrocchia Santa Maria Mediatrice a Roma.

La casa a Genzano di Roma per parecchie decine d'anni non aveva una destinazione ben precisa. Oltre padre Przekop, vi hanno abitato anche per periodi prolungati padri: Stefan Kaczmarek, Jozef Kosobucki, Jan Konieczny, Dionizy Kogut e i frati: Edward Kumor, Wawrzyniec Sobiecki, Leslaw Kwasnik e Grzegorz Krawczyk. Dopo una ristrutturazione, il giorno 5 maggio 2007 la casa è stata benedetta dal vescovo di Albano. Oggi, in Italia sono 9 sacerdoti e un confratello laico i quali, con diligenza e dedizione cercano di raggiungere gli obiettivi prefissi dalla Chiesa...

 
 

© TCHR Prowincja św. Józefa      Projekt i prowadzenie: Studio perbene

 

   

 

 BOLONIA

 GENZANO

 MEDIOLAN

 NEAPOL

 RZYM I

 RZYM II