| ||||
„Nie wyście mnie wybrali…” (Nabożeństwo za powołanych do Służby Bożej i o nowe powołania) 1. Pieśń na wejście: Szedłem kiedyś inną drogą… 2. Pozdrowienie: K:
W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego 3. Wprowadzenie: Powołanie jest tajemnicą Bożego wybrania: Nie wyście mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał (J 15,16). I nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron (Hbr 5,4). Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię (Jr 1,5). Te natchnione słowa muszą przejąć głębokim drżeniem każdą kapłańską i zakonną duszę. W tym nabożeństwie zechciejmy zatrzymać się nad wielkością, godnością daru powołania, który został nam dany i jednocześnie zadany… 4. Modlitwa: Boże
Ojcze, sprawco wszystkiego we wszystkich, który powołujesz ludzi do różnych
posług w Twoim Kościele, napełnij wszystkich powołanych do Twojej służby
darami Twojego Ducha, aby byli roztropni w działaniu, przyjaźni dla
wszystkich, wytrwali w modlitwie oraz ofiarnie służyli Tobie i
wszystkim braciom. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który
z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego. Bóg, przez
wszystkie wieki wieków. 5. Liturgia Słowa.
Czytanie z księgi Proroka Jeremiasza Pan skierował do mnie następujące słowo: «Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię». I rzekłem: «Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzieńcem!» Pan zaś odpowiedział mi: «Nie mów: „Jestem młodzieńcem”, gdyż pójdziesz, do kogokolwiek cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek tobie polecę. Nie lękaj się ich, bo jestem z tobą, by cię chronić» - wyrocznia Pana. I wyciągnąwszy rękę, dotknął Pan moich ust i rzekł mi: «Oto kładę moje słowa w twoje usta. Spójrz, daję ci dzisiaj władzę nad narodami i nad królestwami, byś wyrywał i obalał, byś niszczył i burzył, byś budował i sadził». Oto Słowo
Boże.
Czytanie z listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan. A
zatem zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób
godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością,
z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować
jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Jedno jest Ciało i jeden
Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze
powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i
Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez
wszystkich i we wszystkich. Oto Słowo
Boże.
Aklamacja: Alleluja, Alleluja, Alleluja Nie
wyście mnie wybrali, ale Ja was wybrałem Aklamacja: Alleluja, Alleluja, Alleluja
K:
Pan z wami. Potem [Jezus] wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki, i by mieli władzę wypędzać złe duchy. Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy synowie gromu; dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał. Oto Słowo
Pańskie. 6. Rozważanie. Dawcą powołania jest Bóg. Tę prawdę przypomniały nam odczytane czytania. Pan wybiera i powołuje do swojej służby ludzi, których sam chce. Czyni to już u początków ich życia, jak to usłyszeliśmy w proroctwie Jeremiasza. Tych, których wybiera obdarza swoją mocą i łaską, aby ich posługa przynosiła owoc, aby oni i ci, do których zostali posłani stawali się coraz doskonalsi. Pan wybiera i przeznacza do konkretnych zadań, udzielając odpowiednich darów, poucza nas o tym św. Paweł w odczytanym fragmencie listu do Efezjan. W końcu trzeba powiedzieć, że Bóg powołuje do swojej służby od codziennych, zwyczajnych zajęć. Znamy przecież opisy powołań z kart Ewangelii. Jezus powoływał swoich uczniów, gdy ci pracowali, zajmowali się swoimi sprawami, byli przy swoim zajęciu. Wystarczy tu przywołać przykłady rybaków pracujących nad jeziorem Genezaret bądź Mateusza, uwijającego się jak w ukropie w komorze celnej u bram Kafarnaum. Chrystus zastając ich przy własnej pracy, przeznacza do większych dzieł: Uczynię was rybakami ludzi (Mt 4,19) – mówi do rybaków nad jeziorem czy po prostu Pójdź za Mną do celnika Mateusza. Odczytana perykopa z Ewangelii według św. Marka ukazuje nam wybór Dwunastu. Wskazuje ona wyraźnie, że to Jezus wybiera, a nie oni zgłaszają się „na ochotnika”. Wybiera ich, aby Mu towarzyszyli, aby z Nim przebywali. Trzeba jeszcze raz powtórzyć, iż to Bóg jest dawcą powołania, to On wybiera i powołuje: Nie wyście mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał (J 15,16). Te słowa Chrystusa z Ewangelii św. Jana potwierdzają Jego władzę i wolność nad każdym, którego powołuje do swojej służby. 7. Wspólne prośby w intencji powołanych do Służby Bożej: Stając w Twojej obecności, Panie, pragniemy dzisiaj polecać Twemu miłosierdziu i miłości wszystkich powołanych do Twojej służby. Pragniemy na nowo zawierzać ich Tobie, zanosząc do Ciebie naszą modlitwę, wołając:
8. Modlitwa końcowa: Panie Jezu, który powołujesz, kogo zechcesz, wezwij wielu młodych do pracy dla Ciebie, do pracy z Tobą. Ty, który swoim słowem oświeciłeś tych, których powołałeś, oświeć nas darem wiary w Ciebie. Ty, który wsparłeś powołanych w trudnościach, pomóż przezwyciężyć trudności młodzieży współczesnej. A jeżeli powołujesz kogoś, aby poświęcić go w całości dla Siebie, niech od samego początku Twoja Miłość rozpali to powołanie i pozwoli mu wzrastać i wytrwać aż do końca. Ty, który żyjesz i królujesz na wieki wieków. W: Amen. 9. Pieśń na zakończenie: Boże, powołałeś mnie…
(by T.M.) | ||||
