Sąd nad Jezusem. I tak jak Bóg, będziecie znali dobro i zło! Rdz 3, 5.
Znać dobro i zło? Nie, to za mało! Ja muszę stanowić o tym, co jest dobre a co złe. Nikt mi nie będzie mówił, co jest dobre a co złe. Ja, współczesny człowiek, będę wyznaczał zasady moralne. Ty, Panie Boże, możesz być obecny w moim życiu, o ile nie będziesz wtrącał się w tę moralność konstruowana przeze mnie. A jeżeli stwierdzisz, że coś jest nie tak z tą moją nową moralnością? Cóż Panie, dokonam nad Tobą sądu. Bo czy Ty jeszcze jesteś Bogiem? A czy Ty w ogóle istniejesz? A czy Ty w ogóle masz prawo ingerować w moje życie?
Sąd nad Jezusem się odbył...
Pomóż mi, Jezu, w świetle Twego krzyża dostrzec prawdę o sobie o innych.

Panie Jezu, spotykasz Swoją Matkę, Serce Serca. Jest to milczące spotkanie milczących Najświętszych Serc. Maryjo, przepojona niewymowną boleścią, patrzysz na mękę Twego ukochanego Syna. Jedyne, co możesz teraz uczynić, to jednoczyć się z Jego cierpieniem.
Maryjo, Matko nasza, prosimy cię, abyś prowadziła nas do spotkania i zjednoczenia z Twoim Synem. Teraz wzbudź w naszych sercach pragnienie najpełniejszej jedności z Jezusem, jaką jest Eucharystia. Pozwól nam zrozumieć, iż każda Msza św. jest rzeczywistym spotkaniem z naszym Panem, a spożywanie Jego Ciała, przyjściem Boga Żywego do naszych serc.
Panie Jezu, który podczas każdej Eucharystii ofiarowujesz się za nas w wciąż i na nowo, strzeż czystości naszych serc, aby były one godnym miejscem Twego przebywania, aby były wierne Tobie na wzór wierności Twojej Matki.

Życie to nieustanne niesieni trosk i ciężaru życia.

Ja, jak Szymon z Cyreny, Panie, widzę jak Ty niesiesz za mnie te moje ciężary.

Boję się je nieść. Uciekam od nich.

Ale Ty patrzysz na nie z milczeniem ukryty w postaci białego Chleba, z miłością spieszysz, choć ja nie mam siły.

Proszę, pomóż mi nieść mi ten krzyż. Ja idę, Panie, razem z Tobą uniosę. Razem musimy ten krzyż nieść.

 

Panie, jak łatwo dostrzegamy cudze błędy, jak oporni jesteśmy na cudze cierpienie.

Weronika, patronka miłosierdzia, nie myślała o innych, widziała swoją grzeszność i przyszła do Ciebie, aby ofiarować Ci odrobinę współczucia, pomocy i aby odnaleźć w Tobie odrobinę miłości.
 

Panie, jak ciężko jest nam ofiarować siebie bezinteresownie.

Tu uczysz nas tego w Eucharystii. Otwierasz nas na drugiego człowieka i pozwalasz dostrzec piękno braterskiej miłości, którą widzimy w czynach św. Weroniki.

Panie pozwól nam znajdywać odwagę pomocy drugiemu człowiekowi.

Oto leży w prochu ziemi Skazaniec, przygnieciony ciężarem grzechu świata. Siły coraz bardziej Go opuszczają i krzyż coraz bardziej staje się cięższy. Z trudem i wysiłkiem dźwiga się, ażeby iść dalej, pozostawiając za sobą ślad krwi z krwawiących nóg.

W momencie mego upadku i słabości Ty zawsze jesteś, Panie Jezu, ze mną. Padając pod ciężarem krzyża pod Golgotą, jesteś wpatrzony w moje serce, dając mi nadzieję do powstania.

Przez Twoje cierpienie i przez Twoje Ciało i Krew, które ofiarujesz w tajemnicy Eucharystii, spotykasz się ze mną, aby mnie umocnić i dać siłę do niesienia krzyża codzienności. Stajesz się moim przewodnikiem na drodze życia, abym umiała iść dalej, przekazywać światu słowo nadziei płynącej z krzyża.

Panie Jezu, idąc na Kalwarię, jesteś zmęczony i opuszczony. Pomimo jednak tego osamotnienia i cierpienia, które przeżywasz, nie zapominasz o człowieku, za którego jesteś gotowy oddać swoje życie. Pochylasz się nad człowiekiem i jego cierpieniem, zauważasz płaczące niewiasty i pocieszasz je, dodajesz im otuchy i nadziei.
 

W ten sam sposób pochylasz się nad nami w Eucharystii. Kiedy przyjmujemy Ciebie w Komunii św., Ty przychodzisz do naszych zbolałych i płaczących serc i leczysz je.

Pocieszasz nas i napełniasz nas miłością i nadzieją. Dajesz siłę, abyśmy dalej mogli iść na naszej krzyżowej drodze tu na ziemi.
Dziękujemy Ci, Jezu za Twoją miłość do nas i Twoje zatroskanie nami i naszym cierpieniem.

Pan szedł w spiekocie dnia i w szarym pyle dróg, dźwigając ciężki krzyż na swych ramionach.

Gdy opadł z wszelkich sił u podnóża góry upada po raz trzeci, Jezus Drogi.

Wszechmogący, Wieczny Boże, który swoją potęgą utrzymujesz niebo i ziemię, któż Cię tak ciężko obalił? – Niestety, moje to powtarzane upadki i złości. Ja to, przydając grzech do grzechu, dodaję boleść do boleści Twoich.
Błagam Cię, przeto Jezu, przez zasługę Twojego upadku, podaj mi rękę i dźwignij mię z grzechu i umocnij ducha mojego, by mnie pokusa na nowo nie zwyciężyła.

Jezu, pragnienie upokorzenie Ciebie było tak wielkie, że odebrano Ci nawet Twoje szaty. Żołnierze bezlitośnie zrywają z Ciebie okrycie, otwierając przy tym zaschłe rany. Ledwie trzymając się na nogach, stoisz Panie nagi. Nadaremnie próbujesz osłonić swe przenajświętsze ciało przed oczami gapiów.

Jezu, Ty musiałeś oddać swe ubranie, bo cię do tego przymuszono. Nas nikt nie zmusza, sami odkrywamy swą nagość przed innymi. Bezcześcimy nasze piękne ciała, które dał nam Bóg Ojciec. Karmimy się pornografią, a tematem naszych ulubionych żartów jest seks.

Jezu, Chlebie nasz, Ty każdego serce znasz. Ulecz proszę nasze rany, wprowadź nas w czystości w Królestwa swego bramy.

Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Tymi słowami rozpoczął Jezus kolejny etap swej męki – ukrzyżowanie.

Panie Jezu, moje grzechy i grzechu całego świata przybiły Cię do tego krzyża. Mimo to wszystkim nam przebaczyłeś. Jezu, jak bardzo musiałeś nas kochać, skoro dałeś się ukrzyżować za nasze grzechy. A Twoja Matka, on też swoim cierpieniem współpracowała nad naszym zbawieniem. Maryjo spraw, aby nie było już więcej osób przybitych, samotnych i opuszczonych.

Jezu, cierpienia spowodowane nienawiścią powierzamy Ci w sposób szczególny. Jezu ukrzyżowany, naucz mnie miłości ku Tobie i pomóż mi ukrzyżować moje złe skłonności.

Umarłeś Panie, moje grzechy Cię zabiły. Król Wszechświata umarł za mnie. Ofiara spełniona.

Pozwól mi Panie spotkać Cię osobiście i najpełniej w Eucharystii, dotknąć Cię i doznać Twej nieskończonej miłości. Oddałeś Ducha Twojego w ręce Swego Ojca.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przyjmij mego ducha w godzinę śmierci mojej.

Panie Jezu, zdejmują Cię z krzyża. Dają Twoje ubogie ciało w ręce Twojej Matki. Bierze Cię w swoje ręce. Ona, Maryja, która za Tobą pierwsza poszła, która znalazła się blisko Ciebie, bez reszty oddała się woli Ojca, z nieskończoną cierpliwością i pokorą, trzyma teraz w swoich rękach swego ukochanego Syna. Nic nie mówi, wie, że tak ma być, że to jest wola Ojca Niebieskiego, że tak się miało stać. Jest niesamowicie silna i pokorna. Ona Ci pierwsza zaufała i ufa nadal. Z pokorą miłującej Matki, niesie swój krzyż cierpienia. Niesamowity ból rozdziera jej serce, ale nie powiedziała ani słowa. Jest Twoją pokorną służebnicą, Panie.

Panie Boże, zostawiłeś nam Twojego Syna w Eucharystii. A z jego boku wytrysnęła krew i woda. Kapłan zawsze miesza na Mszy św. wino z kroplą wody, które staje się Twoją Krwią.
Mnie osobiście zdejmujesz mnie z mojego starego krzyża, na którym już byłem przybity, byłem umarły, tylko, że poruszałem się po tym świecie, a Ty przez swoją łaskę mnie uratowałeś, przebudziłeś mnie, dałeś mi nowe życie, i z tym nowym życiu i nowy krzyż. Tylko, że teraz już nie jestem przybity do tego starego, i niosę ten nowy krzyż swobodnie i z pokorą.

Jezu, Twoi najbliżsi złożyli Twoje ciało w grobie z wielką miłością i troską. W momencie, gdy zasunięto głazem grotę, zapadł w niej mrok i ta głęboka ciemność zapadła w zrozpaczonych sercach Twych uczniów. Czując ból i samotność, Twoi uczniowie zapomnieli o cudach rozmnożenia chleba, uzdrowienia i wskrzeszenia zmarłych, cudach dokonanych w ich obecności. Zapomnieli również wszystkie usłyszane od Ciebie słowa otuchy i nadziei, słowa, które powinny były pogłębiać wiarę w zapowiedź Twego zmartwychwstania. To przecież Ty powiedziałeś o zburzeniu Świątyni i o odbudowaniu jej w trzy dni. Mówiąc te słowa myślałeś o sobie, jako nowej Świątyni dla ludzi.
Panie, Ty jesteś prawdą zakrytą w tabernakulum, jesteś obecny przy nas zawsze, mimo iż my tez czasami przeżywamy noce wiary jak Twoi uczniowie i nie zauważamy cudów, które dokonujesz w naszym życiu każdego dnia. Jesteś w sposób szczególny obecny w Eucharystii, w czasie której spożywamy Twoje Ciało i Krew. To Ciało i ta Krew przypominają nam o Twoich cudach, a szczególnie o największym z nich, o Twoim Zmartwychwstaniu.
Panie, przymnóż nam wiary i nie pozwól trwać w ciemności.